İçimdeki Şehir

 

"Kalabalığın içindeyim ama içim tenha..." | Benim İçimdeki Şehir

"İnsan insana iyi gelirse, ben de iyileşirim..." Bazen en büyük kalabalıkların içinde, en derin yalnızlıklarımızı yaşarız. Dışarıdaki gürültüden çok içimizdeki zanların, korkuların ve ertelediğimiz sevgilerin sesini duyarız. Bu şiir, dış dünyadan önce kendi kalbine dönmek isteyen bir ruhun sesidir. Keyifli dinlemeler. Şiir: Benim İçimdeki Şehir Aynı şehirde yaşıyorum… Kimseyle konuşamıyorum artık Kimseye dokunamıyorum, içimi dökemiyorum Bakıyorum insanlara Gözlerim var… Ama sanki ben de görmüyorum Kalabalığın içindeyim Ama içim tenha Her gün yeni bir haber düşüyor önüme Doğru mu… değil mi… bilmiyorum Ama kalbim hemen inanıyor Çünkü korkularım aklımdan daha hızlı koşuyor Sonra fark ediyorum… Belki de ben duyduğumdan değil korktuğumdan etkileniyorum İnsanlara kızıyorum bazen Konuşuyorum içimden Yargılıyorum… Sonra gece olunca Aynı sözler dönüyor bana Meğer Ben başkasını değil kendimi incitiyormuşum Ey kalbim… Sen ne zaman bu kadar yoruldun? Ne zaman bu kadar çabuk kırılır oldun? Ne zaman herkesi yanlış anlamaya başladın? Bazen susmam gerekirken konuşuyorum Bazen anlamam gerekirken hüküm veriyorum Bazen de… Sevmem gerekirken içime kapanıyorum Sonra yalnızlıktan şikâyet ediyorum İçimde bir ses var… Sakin ama derin Diyor ki: “Her düşündüğün gerçek değil Her duyduğun doğru değil Ve herkes sana karşı değil…” Belki de sorun insanlarda değil Benim kalbimde büyüttüğüm o gölgede Zanla kirlenen düşüncelerimde Kırgınlıkla sertleşen dilimde Ve sevilmek isterken sevmeyi erteleyen hâlimde… Ben de yoruldum artık Herkese karşı tetikte olmaktan Her sözü tartmaktan Her bakışı yanlış anlamaktan Bir gün… Ben değişirsem Belki bir insanı kırmam Belki birini anlarım Belki de ilk defa gerçekten dinlerim Çünkü biliyorum artık… İnsan insana iyi gelirse Ben de iyileşirim Ve belki o zaman Bu şehir değil… Ben düzelirim önce Sonra dünya yavaş yavaş değişir... Söz: Ahmet Gencal Müzik & Seslendirme: Yapay Zeka