Bazı anlar olur ki yazı yazamaz insan. Bu anda da yazamıyorum.
2026 yılının 9 Temmuz Perşembe’si
Kuzuluk Kaplıca Evlerindeki devre mülkümüzdeki odamdayım. Gardırobun bitişiğine
monte edilmiş masanın üzerindeki laptopun başındayım. Duymayan duysun tam 83
yaşındayım. Klavyedeki tuşlara tek tek basarken, önümdeki aynaya bakmayı da
ihmal etmiyorum.
Aynada gerçek bir tablo. Zemin
kattayız. Balkonu açınca sanki tabiatın ortasındayız.
Balkona birkaç metre uzaklıkta ıhlamur
ağacı, biraz daha uzaklıkta çam. Kuşluk güneşi dökülüyor ağaçların üstüne.
Ağaçların yerdeki gölgeleri koyu yeşil, gölge düşmeyen çimenler açık yeşil.
Ihlamur yaprakları hafif hafif kıpırdıyor. Bu kıpırdayan yapraklarda yeşilin
her tonu… Çamda büyük büyük kozalaklar. Biraz ötesi yürüyüş yolu. Yolun
kenarında sarmaşıklarla süslenmiş duvar.
Önümdeki aynadan görünmeyenleri de
görüyorum sanki. İkindi çayını içerken gördüklerimi tekrar görüyor gibiyim:
Duvarın ötesi köylülerin bahçesi. Hemen yanında sesini çıkarmayan dere. Dereden
başlayan vadinin diğer yakası. Ağaçlardan görülmeyen yol ki Mudurnu’ya doğru
gider. Araçlar gürültü eder. Tek gürültü araçlar. Bundan sonra başlar orman.
Kuş seslerini ayırt edemiyorum…
Yazı yazamıyorsak pastel resim
yapmalıydım. Bu konuda da tedarikliydim. Her renk pastel, kâğıt aldık. Hatta
bir de ince tahta. Geçen sene tahtam yoktu. Pastel çalışmalarımı hep masada
yapmıştım.
İkindi vakti bahçede oynayan çocuklar
ve kediler… Akşamüzeri sarmaşıkların arasından çıkan kirpiler…
Bu anda saf güneş var bahçede.
Ortalıkta sessizlik. Kıpırdayan yaprakların dalları ağır ağır aşağıya sarkar
gibi. Ihlamurun vakarını gösterircesine.
Ekranın hemen ötesinde saçı jilete
vurulmuş gözlüklü biri var. O tabiata değil bana bakar. Baksa ne yazar bakmasa
ne yazar. Beni okuyamaz ki…
Gerçekten bu anda ben de beni
okuyamıyorum. Sanki bazı kelimeleri kurumaya asıyorum. Bazı kelimeleri de içime
hapsediyorum. Öyle ya ben hapse gireceğime onlar girsin.
Sözde benzetme yaptığımı sananlar
gazeteleri okurlarsa anlarlar: NATO Zirvesini protesto edebilir düşüncesiyle
bazılarını içeri attılar. Diyelim ki uzmanlarımız zihin okuma becerilerini
geliştirdiler ama bir hukuk olduğunu unuttular.
Yargıçlarımızın hukuku unuttukları düşünülemez. Demek ki bir kasıt var.
Havadaki durgunluk ve sessizlik neyin
alameti bilemiyorum. Bu güzel tabiatla yapılan haksızlıkları yan yana
düşünemiyorum.
Bu kaplıca beldesinde yurdun dört
bucağından gelenler var. Milletin nabzını tutarım diyordum. Çok yanılmışım. Ben
değil hiçbir uzman sayamaz milletin nabzını. Çünkü nabızlar atmıyor. Yüzler
solgun dudaklar kapalı. Sanki Sultan II. Abdülhamit Han devrindeyiz ajanlardan
şüphelenmekteyiz.
Böyle ya da şöyle işte yazıverdim 353
kelime. Biraz daha gayret edersem orman yangınlarından ve mutfak yangınların
söz etmeden yazıyı tamamlarım. “Gözlerimi kaparım, vazifemi yaparım.”
Biliyorum vazifem sizi oyalamak
değil. Ama…
Kelimeleri oynatmak kolay değil.
Eskiden bütün kelimeler emrimde sanırdım. Demek ki saf saf aldanırdım.
Kelimeler, zannedildiği gibi sıradan
değil. Şekilci hiç değil. NATO Zirvesi biçim bakımından da zirve yaptı. Zaman
gösterecek öz bakımdan ne yaptığını. İnşallah savaşın caydırıcısı olur.
Durumu sistematik olarak anlatamadık.
Kelimeleri işaret olarak koyduk sağa sola. Bunları birleştirilebilirsek anlarız
derin manayı. Birleştiremezsek o zamanda anlarız Hanya’yı ve Konya’yı.
Sevmezdim iç kafiye yapmayı. Ama
maalesef uzmanlık diplomalarımızı çalarlar diye ortaya çıkamadık. Sus pus da kalamadık…
Hadi kalın sağlıcakla…
Sabahattin Gencal, Kuzuluk, 09. 07.
2026
