Annemin Sırtından Evladımın Koluna

 

Annemin Sırtından Evladımın Koluna | Bir Ahmet Gencal Şiiri

Dün annemin sırtında, bugün evladımın kolunda… Bir insanın seksen üç yılı, bazen tek bir anda çocukluğuna dokunabilir. “Üç Yaşımda Seksen Üçüm Arasında”, insan hayatının iki ucunu aynı aynada buluşturan bir şiir. Bir annenin sırtında başlayan hayat yolculuğu, yıllar sonra bir evladın kolunda devam ediyor. Çocuklukla yaşlılık arasındaki bu sessiz benzerlik; yalnızca bedenin değişimini değil, insanın sevgiye, ilgiye, merhamete ve başkasına güvenmeye duyduğu ihtiyacı da anlatıyor. Şiirin içinde hafızanın yavaşlayan adımları, unutulan kelimeler, baston, hastane koridorları, İstanbul'un kalabalığı ve değişen zaman kadar; anne sevgisi, evlat vefası, şükür, merhamet ve gönül gözü de var. Belki de hayatın en büyük ironilerinden biri şu: İnsan dünyaya gelirken başkasının eline muhtaçtır; ömrünün sonunda yine bir başkasının eline tutunur. Çocukluk ve yaşlılık… Biri hayatın başlangıcı, diğeri sonbaharı gibi görünür. Oysa ikisinin arasında görünmez bir bağ vardır: İnsan her yaşta anlaşılmak, hatırlanmak ve sevilmek ister. Bu şiir; yaş almak, insan olmak, anne-baba olmak, evlat olmak, zaman, hafıza ve hayatın bize öğrettikleri üzerine sakin bir düşünce yolculuğudur. Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Hastaneye Götürülmek” başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/ Eğer şiirin sizde bıraktığı bir dize, bir duygu veya bir hatıra varsa yorumlarda paylaşabilirsiniz. Sizce insan hayatının en büyük serveti nedir: Hatırlamak mı, hatırlanmak mı? Şiiri beğendiyseniz paylaşarak başka bir gönle ulaştırabilir, Ahmet Gencal kanalına abone olarak yeni şiirlerden haberdar olabilirsiniz. Ahmet Gencal kanalında; çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, düşünce şiiri, tasavvufi sezgiler taşıyan şiirler ve insan ruhuna dokunan özgün şiirler bulabilirsiniz. Dinlediğiniz için teşekkür ederim. Selâm ve dua ile… #AhmetGencal

Hastaneye Götürülmek

     

Daha dün gibiydi. Annem beni sırtında köyden kasabaya indirerek hükümet tabibine götürmüştü. Üç yaşında kadardım. Ayrıntıyı hatırlamıyorum. Hatırladığım, annemin bir gece yarısında “Çocuk ateş gibi yanıyor.” deyişi ve doktorun kapıya tıklar gibi göğsüme tıklayarak “Kuş kemiği, kuş kemiği” demesidir…

Yıllar ne çabuk da geçiyor. Demek ki 80 yıl geçmiş. Gerçekten geçmiş mi geçmemiş mi? Bu anda hem üçümü yaşıyorum hem seksen üçümü. Bir yanımda özlem duyduğum ve rahmet okuduğum annem, bir yanımda da gurur duyduğum ve güvendiğim oğlum Ahmet

Bugün yani 03 Eylül 2026 Perşembe günü Ahmet beni doktora götürdü. Dünden farkı, annem sırtında taşıyordu beni Ahmet de otobüsle ve taksiyle.

Otobüsle ve taksiyle diyor sonra taşımak kelimesini yazıyoruz. Doğru yazıyoruz. Otobüse binmemiz ve inmemiz hatta oturmamız kolay olmuyor. Taksiye de kolay binemiyoruz. Yardıma ihtiyaç duyuyor insan.

Hepimiz okumuşuzdur, “İnsan ihtiyarlarınca çocuk gibi olur.” Ben bu sözün derin anlamını bu son senelerde yeni yeni anlıyorum. Demek ki anlamak kolay değilmiş. Başka deyişle söylersek, her şey uygulamalı olarak daha iyi anlaşılırmış.

Giyinmekte bile yardıma ihtiyaç duyuyorum. Örneğin çorap giymekte. Gerçi gecikmeli olarak da olsa giyebilirim ancak bayağı yoruluyorum. Denilebilir ki o ihtiyarlıktan değil şişmanlıktandır. O da doğru. Yürürken bir elim Ahmet’in kolundayken öbür elimde baston var.  Ne olacak yani da denebilir. 40 yaşından sonra baston sünnettir diye uyduranlar da var. Fiyakaları bozulmasın diye mi böyle söylerler. Eski fotoğraflara bakıyorum devlet büyükleri de baston kullanıyordu. İnsanoğluna bak sen. Bastonu kombin nesnesi olarak görmek…

Yaşlılar bir de unutkan olunca çocuklar gibi çok soru sorarlar. Bereket bizim ailemiz anlayışlıdır. Ben leb demeden uygun biçimde leblebi diye hatırlatır çocuklarım. Bildiğiniz gibi değil. Unutkanlık geldi geldi günlük hayatıma dayandı. Öğrendiğim bütün bilgilere güle güle. Hepsinden yararlandım. Sitem edemem. Bu kelimeyi yanlış mı kullandım? Doğru dersek şöyle oluyor, geçende… Dilimin ucundaydı yine unuttum. Hah hatırladım. Termos kelimesini unuttum işaret edince oğlum söyledi. Şimdi ben termosa mı sitem edeyim. Belki de yabancı kelimeleri dilimize kasıtlı olarak yerleştirenlere mi? Biraz önce baktım. Eski Yunandan Fransızlar almış. Biz de Fransa’dan. Fransız modası vardı bir zamanlar.

Yaşlılar bir de çocuklar gibi ilgi ve sevgiye ihtiyaç duyarlar. Bizim Milli eğitim çok şükür bunu fark etmiş. Ahmet oğlum bir seminer konusunu dinlerken kulak misafiri oldum. Öyle kıyıda köşede duran yalnız çocukların ilgiye, sevgiye ihtiyaç duyduklarını söylüyordu. Allah’tan ben ilköğretmen okulu mezunuyum. Bu konuyu az çok bildiğim ve yaşam boyu uyguladığım için bizim ailede sevgiler hep paylaşıla gelmiştir. Saygıda da kusur işlenmez. İlköğretmen okulu mezunu olduğumu söylemem pek yerinde olmadı galiba. Amacım böyle bir okulu nasıl kapattıkları konusunda düşündürmekti. Yoksa bizim ailede daha doğrusu bizim köyde küçüklere sevgi, büyüklere saygı esirgenmez.  Hamd olsun böyle devam ediyoruz. Şunu da özellikle ekleyeyim. Çocukların ve yaşlıların duygusal oldukları söyleniyor ya ben hayatım boyunca duygusal oldum. Hassas oldum. Şimdilerde belki hassasiyetim cilalanmıştır.

Sonuç olarak insanın yaşlandıkça bazı fiziksel, duygusal ve zihinsel özellikler bakımından çocukluk dönemine benzemesine değindik. Bunun yanında bazı sözleri de eklemesek olmazdı sanki. Bir hatırlatma yapayım mı? Bazı yazarlar, özellikle siyasilerin şeyleri okurun bilinç altına öyle şeyler sıkıştırırlar ki şaşar insan. Demek istediğim, dikkatli olunması için böyle yazmış bulundum.

Allah Allah, biz doktora niçin gittiğini, ne teşhis konduğunu falanı filanı anlatacak sanırken… demeyesiniz. Amerika’yı yeniden keşfettiğimi anlatmayı tercih ettim.  “İnsan ihtiyarlarınca çocuk gibi olur.”

Bu arada ihtiyarlayınca yerine yaşlandıkça demek gerekir. Çoklarımız ihtiyarlığı kabul etmiyor. Yaş almak deniyor. Aslında “ihtiyar” kelimesinin bir özgül ağırlığı var. Örneğin köyümüzün ihtiyar heyeti denince ne anlıyoruz? Yerel işlerde görev yapan seçilmiş kişilerden oluşan kurul. Burada yaşlılık anlamı yok seçilmiş kimse demektir. Bu bilgiyi de sıkıştırdık araya…

Şimdi gelelim asıl konuya:

Sultan II Abdülhamit Han Hastanesi cildiye polikliniğine gittik. Kafamdaki keratoz denilen cilt lezyonlarını dondurdular. Her zamanki gibi oğlum Ahmet, Allah kendisinden razı olsun 10 gün müddetle sabah akşam ilaç sürecek. Bir de ne yaptılar? patolojiye göndermek üzere başındaki lezyondan biyopsi aldılar. İlkin yabancı kelimeleri unuttuğumun da farkına varıyorum. Böyle eredi kelimeleri niçin kullanırız ki? Sonuç bir buçuk ay sonra çıkabilir. Aldılar demesi kolay gibi. Resmen lokal ameliyat yapmış gibiydiler. Ahmet bir kameraman gibi fotoğraflar çekti. Amanın küçücük bir lezyonu ne kadar büyütmüşler. Aklıma hücre geldi. Biliyorsunuz ki rahmetli onkolog Haluk Nurbaki hücreyi Beş yüz bin nüfuslu bir şehre benzetiyor. Maşallah teknoloji ne kadar da gelişti. Teknolojinin gelişiminde bizim payımız ne kadar acaba?

Uzatmayalım göz polikliniğine de gittik. Damla ve jel yazdı. Bir de görme ölçümü. Artık daha güzel göreceğiz inşallah. Siz iki türlü anlayın bu görme işini. Ya da ip ucu vereyim.  Gönül gözlerimiz de açılır inşallah.

İnşallah ve maşallahla bitirdik yazıyı. Yanlış oldu falan demeyin. Bakın Prof. İsmail Hakkı Aydın Bey mealen ne diyor. İyileşeceğinize inanmıyorsanız iyileşemezsiniz. Daha ilerisini söylüyor. Bizim yörede hoca okuyarak bazı kişilerin elindeki (siğilleri diyeyim) iyileştiriyor. Ben de şahidim. Bizim köyde insanların elindeki siğil gibi olanlara “kuça” derlerdi. Bunlar okunmakla geçerdi… Ne demek istiyoruz?

“Plasebo etkisi, hiçbir tıbbi veya farmakolojik iyileştirici özelliği bulunmayan sahte bir tedavinin (örneğin şeker hapı veya saf su enjeksiyonu), hastanın o tedavinin işe yarayacağına inanması sayesinde gerçek bir iyileşme sağlaması durumudur.”

Plasebo etkisini uzun zaman öncesinden beri biliyordum. Buna rağmen bir bakayım derken bir de Nosebo çıktı karşıma:

“Nosebo etkisi, plasebo etkisinin tam tersi olarak, kişinin bir tedavinin veya maddenin kendisine zarar vereceğine ya da yan etki yaratacağına inanması sonucu gerçekten olumsuz belirtiler yaşaması durumudur. Yani ilaç tamamen etkisiz (şeker hapı gibi) olsa bile, sadece olumsuz bir beklentiye sahip olmak kişiyi gerçekten hasta edebilir veya ağrı hissettirebilir.”

Bugün hastaneye gittik ya doktor gibi bazı bilgileri yazıverdik. Gidişte ve gelişte gördüğümüz İstanbul’dan söz etsek var ya… Hastanedeki kalabalık için ne diyelim?

Arada bir hastanelere gitmeyi tavsiye edenler var. Katılıyorum onlara. Bakın bunca rahatsızlıklarımı satır aralarında kamufle ederek anlattım. Durumum böyleyken hastanedeki bazı hastaları görünce şükürden aciz olduğumuzu da anladım. Allah’a(cc) hamd olsun iyiyim.

Bu arada yaşlılıktan çok dem vurdum. Allah’ın gücüne gitmesin. Şükürler olsun ki yaşlılığımı bana hissettirmeyen evlatlarım var. Allah hepsinden razı olsun.

Siz değerli okurlarımızdan da Allah (cc) razı olsun. Büyüklerimiz der ki, Allah razı olsun, demek en büyük duadır.

Selâm ve dua ile…

Sabahattin Gencal, Çekmeköy, 03. 09. 2026