Daha
dün gibiydi. Annem beni sırtında köyden kasabaya indirerek hükümet tabibine
götürmüştü. Üç yaşında kadardım. Ayrıntıyı hatırlamıyorum. Hatırladığım,
annemin bir gece yarısında “Çocuk ateş gibi yanıyor.” deyişi ve doktorun kapıya
tıklar gibi göğsüme tıklayarak “Kuş kemiği, kuş kemiği” demesidir…
Yıllar
ne çabuk da geçiyor. Demek ki 80 yıl geçmiş. Gerçekten geçmiş mi geçmemiş mi?
Bu anda hem üçümü yaşıyorum hem seksen üçümü. Bir yanımda özlem duyduğum ve rahmet
okuduğum annem, bir yanımda da gurur duyduğum ve güvendiğim oğlum Ahmet
Bugün
yani 03 Eylül 2026 Perşembe günü Ahmet beni doktora götürdü. Dünden farkı,
annem sırtında taşıyordu beni Ahmet de otobüsle ve taksiyle.
Otobüsle
ve taksiyle diyor sonra taşımak kelimesini yazıyoruz. Doğru yazıyoruz. Otobüse
binmemiz ve inmemiz hatta oturmamız kolay olmuyor. Taksiye de kolay
binemiyoruz. Yardıma ihtiyaç duyuyor insan.
Hepimiz
okumuşuzdur, “İnsan ihtiyarlarınca çocuk gibi olur.” Ben bu sözün derin
anlamını bu son senelerde yeni yeni anlıyorum. Demek ki anlamak kolay değilmiş.
Başka deyişle söylersek, her şey uygulamalı olarak daha iyi anlaşılırmış.
Giyinmekte
bile yardıma ihtiyaç duyuyorum. Örneğin çorap giymekte. Gerçi gecikmeli olarak
da olsa giyebilirim ancak bayağı yoruluyorum. Denilebilir ki o ihtiyarlıktan
değil şişmanlıktandır. O da doğru. Yürürken bir elim Ahmet’in kolundayken öbür
elimde baston var. Ne olacak yani da
denebilir. 40 yaşından sonra baston sünnettir diye uyduranlar da var.
Fiyakaları bozulmasın diye mi böyle söylerler. Eski fotoğraflara bakıyorum
devlet büyükleri de baston kullanıyordu. İnsanoğluna bak sen. Bastonu kombin nesnesi
olarak görmek…
Yaşlılar
bir de unutkan olunca çocuklar gibi çok soru sorarlar. Bereket bizim ailemiz
anlayışlıdır. Ben leb demeden uygun biçimde leblebi diye hatırlatır çocuklarım.
Bildiğiniz gibi değil. Unutkanlık geldi geldi günlük hayatıma dayandı.
Öğrendiğim bütün bilgilere güle güle. Hepsinden yararlandım. Sitem edemem. Bu
kelimeyi yanlış mı kullandım? Doğru dersek şöyle oluyor, geçende… Dilimin ucundaydı
yine unuttum. Hah hatırladım. Termos kelimesini unuttum işaret edince oğlum
söyledi. Şimdi ben termosa mı sitem edeyim. Belki de yabancı kelimeleri
dilimize kasıtlı olarak yerleştirenlere mi? Biraz önce baktım. Eski Yunandan
Fransızlar almış. Biz de Fransa’dan. Fransız modası vardı bir zamanlar.
Yaşlılar
bir de çocuklar gibi ilgi ve sevgiye ihtiyaç duyarlar. Bizim Milli eğitim çok
şükür bunu fark etmiş. Ahmet oğlum bir seminer konusunu dinlerken kulak
misafiri oldum. Öyle kıyıda köşede duran yalnız çocukların ilgiye, sevgiye
ihtiyaç duyduklarını söylüyordu. Allah’tan ben ilköğretmen okulu mezunuyum. Bu
konuyu az çok bildiğim ve yaşam boyu uyguladığım için bizim ailede sevgiler hep
paylaşıla gelmiştir. Saygıda da kusur işlenmez. İlköğretmen okulu mezunu
olduğumu söylemem pek yerinde olmadı galiba. Amacım böyle bir okulu nasıl
kapattıkları konusunda düşündürmekti. Yoksa bizim ailede daha doğrusu bizim köyde
küçüklere sevgi, büyüklere saygı esirgenmez. Hamd olsun böyle devam ediyoruz. Şunu da
özellikle ekleyeyim. Çocukların ve yaşlıların duygusal oldukları söyleniyor ya
ben hayatım boyunca duygusal oldum. Hassas oldum. Şimdilerde belki hassasiyetim
cilalanmıştır.
Sonuç
olarak insanın yaşlandıkça bazı fiziksel, duygusal ve zihinsel özellikler
bakımından çocukluk dönemine benzemesine değindik. Bunun yanında bazı sözleri
de eklemesek olmazdı sanki. Bir hatırlatma yapayım mı? Bazı yazarlar, özellikle
siyasilerin şeyleri okurun bilinç altına öyle şeyler sıkıştırırlar ki şaşar
insan. Demek istediğim, dikkatli olunması için böyle yazmış bulundum.
Allah
Allah, biz doktora niçin gittiğini, ne teşhis konduğunu falanı filanı anlatacak
sanırken… demeyesiniz. Amerika’yı yeniden keşfettiğimi anlatmayı tercih ettim. “İnsan ihtiyarlarınca çocuk gibi olur.”
Bu
arada ihtiyarlayınca yerine yaşlandıkça demek gerekir. Çoklarımız ihtiyarlığı
kabul etmiyor. Yaş almak deniyor. Aslında “ihtiyar” kelimesinin bir özgül
ağırlığı var. Örneğin köyümüzün ihtiyar heyeti denince ne anlıyoruz? Yerel
işlerde görev yapan seçilmiş kişilerden oluşan kurul. Burada yaşlılık anlamı
yok seçilmiş kimse demektir. Bu bilgiyi de sıkıştırdık araya…
Şimdi
gelelim asıl konuya:
Sultan
II Abdülhamit Han Hastanesi cildiye polikliniğine gittik. Kafamdaki keratoz
denilen cilt lezyonlarını dondurdular. Her zamanki gibi oğlum Ahmet, Allah
kendisinden razı olsun 10 gün müddetle sabah akşam ilaç sürecek. Bir de ne yaptılar?
patolojiye göndermek üzere başındaki lezyondan biyopsi aldılar. İlkin yabancı
kelimeleri unuttuğumun da farkına varıyorum. Böyle eredi kelimeleri niçin
kullanırız ki? Sonuç bir buçuk ay sonra çıkabilir. Aldılar demesi kolay gibi.
Resmen lokal ameliyat yapmış gibiydiler. Ahmet bir kameraman gibi fotoğraflar
çekti. Amanın küçücük bir lezyonu ne kadar büyütmüşler. Aklıma hücre geldi.
Biliyorsunuz ki rahmetli onkolog Haluk Nurbaki hücreyi Beş yüz bin nüfuslu bir
şehre benzetiyor. Maşallah teknoloji ne kadar da gelişti. Teknolojinin gelişiminde
bizim payımız ne kadar acaba?
Uzatmayalım
göz polikliniğine de gittik. Damla ve jel yazdı. Bir de görme ölçümü. Artık
daha güzel göreceğiz inşallah. Siz iki türlü anlayın bu görme işini. Ya da ip
ucu vereyim. Gönül gözlerimiz de açılır
inşallah.
İnşallah
ve maşallahla bitirdik yazıyı. Yanlış oldu falan demeyin. Bakın Prof. İsmail Hakkı
Aydın Bey mealen ne diyor. İyileşeceğinize inanmıyorsanız iyileşemezsiniz. Daha
ilerisini söylüyor. Bizim yörede hoca okuyarak bazı kişilerin elindeki (siğilleri
diyeyim) iyileştiriyor. Ben de şahidim. Bizim köyde insanların elindeki siğil
gibi olanlara “kuça” derlerdi. Bunlar okunmakla geçerdi… Ne demek istiyoruz?
“Plasebo
etkisi, hiçbir tıbbi veya farmakolojik iyileştirici özelliği bulunmayan sahte
bir tedavinin (örneğin şeker hapı veya saf su enjeksiyonu), hastanın o
tedavinin işe yarayacağına inanması sayesinde gerçek bir iyileşme sağlaması
durumudur.”
Plasebo
etkisini uzun zaman öncesinden beri biliyordum. Buna rağmen bir bakayım derken
bir de Nosebo çıktı karşıma:
“Nosebo
etkisi, plasebo etkisinin tam tersi olarak, kişinin bir tedavinin veya maddenin
kendisine zarar vereceğine ya da yan etki yaratacağına inanması sonucu
gerçekten olumsuz belirtiler yaşaması durumudur. Yani ilaç tamamen etkisiz
(şeker hapı gibi) olsa bile, sadece olumsuz bir beklentiye sahip olmak kişiyi
gerçekten hasta edebilir veya ağrı hissettirebilir.”
Bugün
hastaneye gittik ya doktor gibi bazı bilgileri yazıverdik. Gidişte ve gelişte
gördüğümüz İstanbul’dan söz etsek var ya… Hastanedeki kalabalık için ne
diyelim?
Arada
bir hastanelere gitmeyi tavsiye edenler var. Katılıyorum onlara. Bakın bunca
rahatsızlıklarımı satır aralarında kamufle ederek anlattım. Durumum böyleyken
hastanedeki bazı hastaları görünce şükürden aciz olduğumuzu da anladım. Allah’a(cc)
hamd olsun iyiyim.
Bu
arada yaşlılıktan çok dem vurdum. Allah’ın gücüne gitmesin. Şükürler olsun ki
yaşlılığımı bana hissettirmeyen evlatlarım var. Allah hepsinden razı olsun.
Siz
değerli okurlarımızdan da Allah (cc) razı olsun. Büyüklerimiz der ki, Allah razı
olsun, demek en büyük duadır.
Selâm
ve dua ile…
Sabahattin Gencal, Çekmeköy, 03. 09. 2026
