Yeni Mekânlar Değişir, İnsan Neden Değişemez?

 

Yeni Mekânlar Değişir, İnsan Neden Değişemez? | Bir Ahmet Gencal Şiiri

Yeni bir eve taşınmak gerçekten yeni bir başlangıç mıdır; yoksa insan gittiği her yere kendi hatıralarını mı taşır? Bu şiir, mekânların değil kalbin değişimini anlatıyor. "Yeni Mekânların Sessiz Aynası", insanın zamanla, hatıralarla, kayıpla ve kendisiyle yaptığı görünmez yolculuğu anlatan felsefi ve tasavvufi bir şiirdir. Bazı evler yalnızca duvarlardan oluşmaz. Bazı balkonlar yalnızca manzaraya açılmaz. Bazı sessizlikler ise kelimelerden çok daha fazla konuşur. Bu şiirde; • yeni mekânların insan ruhundaki karşılığı, • geçmişin bugüne bıraktığı izler, • kaybın yıllar sonra bile değişmeyen sesi, • eşyanın değil kalbin taşınması, • modern hayatın çoğalan sahiplikleri arasında eksilen huzur, • insanın kabuklarından sıyrılarak hakikate yaklaşma çabası şiirsel imgeler ve çağdaş Türk şiiri diliyle anlatılmaktadır. Bu eser; yalnızlığı, umudu, sabrı, içsel dönüşümü ve Rabbine doğru yürüyen insanın sessiz yolculuğunu hissetmek isteyen herkes için hazırlandı. Bu şiir; Sabahattin Gencal'ın "Yeni Mekânlarda ve Durumlarda Yeni Enerji" başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/... Şiir sizde hangi dizeyle iz bıraktı? Yorumlarda düşüncelerinizi mutlaka paylaşın. Farklı yorumlar bu şiire yeni anlamlar kazandıracaktır. Kanalda çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir, düşünce şiiri ve insan ruhuna dokunan özgün eserler yayınlanmaktadır. Yeni şiirleri kaçırmamak için kanala abone olabilir, videoyu beğenerek ve paylaşarak bu yolculuğa destek olabilirsiniz. İyi seyirler. #AhmetGencal

Yeni Mekânlarda ve Durumlarda Yeni Enerji

 

“İki karpuz bir koltuğa sığmaz." atasözünü ve “Çok kucaklamak isteyen hiç kucaklayamaz.” psikolojik ve felsefi tespiti bildiğim halde birçok konuyu dile getireceğim. Başka deyişle boyumdan büyük bir işe kalkışıyor ve birkaç konuyu bir potada eritmeye çalışıyorum.

Pota kelimesini kullanmasam mı? Öyle ya bazıları basketbol potası anlayıverir. Bazıları da “Maden eritme veya sıvılaştırma işlemlerinde kullanılan, yüksek ısıya dayanıklı özel kap.” olarak anlar… Oysa biz mecaz anlamında…

Demek ki zorluk sadece birçok konuyu tek konuymuş gibi anlatma değil bir de okuyucunun anlama kapasitesini tespit edememekten de kaynaklanabilir…

Eee, "Sadede gel!", demeyeniniz var mı? Tamam, lafı bırakalım, konunun özüne dönelim.

Lafı bırakmak kolay olmuyor bu dönemde. Çünkü bu dönemde laftan başka bir şey ne duyduk ne de gördük. Haklı değil miyim? Sürekli boş vaatler dinlemedik mi? Hangi vaatler icraata döküldü? Bu durum gerçekten çok can sıkıcı ve yorucu değil mi?

“Aaa sıkıcı olan sizin yazınız.” diyenleri de pas geçmeyelim ve başlayalım:

Bugün 16 Temmuz Perşembe. Saat: 17.54.

Yeni bir mekânda yazıyorum.

Kuzuluk Kaplıca Evlerindeki devre mülkler genellikle 15’şer günlük. Ama bulabilirsen alabildiğin kadar alabilirsin. Geçen yıl Ağustos’un 1’inde girmiştik bu mekâna. Oğlum Ahmet 16 Temmuz’da başlayan dönemi de satın aldı. Bugün Akyazı’da tapu işlerini halletti. Devre mülk dahi olsa bir yer almak insana nasıl duygular oluşturur? Ahmet’in duygularını okuyamıyorum. Çünkü yatırım amaçlı alıyor ayrıca birçok devre mülkü var. Allah (cc) izin ederse bir ay burada kalacağız. Sonra bir üst kattaki daireye geçeceğiz…

Öğleden sonra Ahmet Akyazı’dan döner dönmez hemen taşıma işine başladı. Geçen seneler bir kişi tutmuştu bu kez yavaş yavaş taşıdı… Hiç yardım yapamadığım için üzüldüm. Türüt, bir türküsünde “Erzurum’da kar yağıyor, Rize’de üşüyorum.” diyordu. Gerçekten Ahmet taşıyordu ben yoruluyordum. Psikologlar bu duyguya ne ad veriyor bilmiyorum. Bende dahası da var. Örneğin yarın bir iş olacak bugünden yoruluyorum.

Birkaç gün önce televizyonda kanaldan kanala geçerken bir ara duymuştum: Mekânların enerjisi var. Ben daha önce nasıl keşfedemedim bunu. Öğretmen olarak birkaç ilde çalıştım tabii birçok mekânda da kaldım. Geçmişe dönük mekân enerjisi değerlendirmesini yaptım. Rahmetli eşimle beraber kaldığımız mekânların enerjileri yüksekti. Burada 15-29 Haziran dönemi bir devre mülk de benim var. Birkaç senede beraber kalmıştık. Şimdi kalamıyorum çünkü o tarihlerde Ahmet’in okulu var. Bahçe kat ama güzel. Şimdi uzaktan bakıyorum ancak o da duygulanarak. Onsuz on yıl geçti ama duygular… Anlayın işte. Hâlâ ilaç kullanıyorum. Ahmet’e, bahçe katları sat diyorum ama ben?

Biraz önce taşındığımız Ahmet’in bahçe kat dairesi de çok güzeldi. Bir ara yazmıştım. Önünde ağaçlar, çimenin sonunda yürüyüş yolu ve orman orman…  Sabahın 08.30’unda sözünü ettiğim dairenin balkonunda kitap okuyordum: Cemalnur Sargut'un kaleme aldığı "Ey İnsan: Yâsîn Sûresi Şerhi” öyle kolay kolay okunacak kitap değil. Daha önceleri de okumuştum ama anlayamamıştım. Şimdi İbnü’l Arabi ve tasavvufçuları okumam dolayısıyla olacak daha iyi anlıyorum. Başta dedim ya kapasitemin üstünde konulara girmiş bulunuyorum. Ben ancak cümle cümle okuyabiliyorum. Sargut, Hz. Mevlana ve Kenan Rifai gibi tasavvufçulardan hareketle kelime kelime ve de harf harf. Bu harf harf okumayı göze alamıyorum. Çin alfabesini öğrenebilirim ama… Moral bozmayalım. Ya, bir zorluk da burada okuyucuların moralini bozmayacaksın. Zaten moral mı kaldı? Falan filan da demeyeceksin… Kaldı ki yarım asırdır insan üzerinde çalışıyorum. Yazık bana bir arpa boyu yol alamadım… Adamlar 6 kabuğu 7 kabuğu kırarak öze iniyorlar biz hâlâ ceviz kabuğunu bile kıramadık. Aklıma geldi şimdi, biz fındık kabuğunu dişimizle kıran bir nesiliz ama? Ne oldu bize…

Kolayını buldum. Açıklayamayacağım bir konu olunca üç nokta. Okuyucu da çalıştırsın…

Başka neyi mi anlatacaktım?

Hatırladım. Burada devre mülkten çıkış günü internet vermiyorlar. Yani dün internetsizdik. Onun için GÜNLÜK yayınlanamadı. Yayın yapabilseydik 15 Temmuz Darbesi hakkında biz de bir şeyler söylerdik belki. Vakit geçmedi mi, diyeceksiniz? Haklısınız. Ama bu konu başlı başına bir konu. Gerçi yukarıda saydıklarımızın hepsi de başlı başına birer konu ancak bu bambaşka. O günlerde yani on sene önce gazetelerden birçok haber ve köşe yazısı topladım. Sözde kitap oluşturacaktım. Bu kapitalist düzende yarışa girebilir miyim? Ben daha başlarken birçokları kitaplarını satışa arz ettiler. Benim notlar bilgisayarımın bir köşesinde. Dursun. Bir gün lazım olur. Bendeki bu huy da çok kötü. Hiçbir yazıyı kolay kolay atamıyorum. Bu da ayrı bir hastalık…

Hep psikolojik hastalıklardan söz ettik. İyi etmedik her halde. Ama ben Montaigne’nin, Mealen “Bir insanda bulunan haller başka insanlarda da olabilir.” cümlesini gerekçe göstererek güya ders veriyorum. Ders vermek kelimeleri de parmaklarımdan kaçtı. Okuyucular en çok da buna zıt oluyorlar. Tabii sözümüz meclisten dışarı. Devamlı okuyucuları kast edecek kadar da…

Ahmet, yeni mekânın düzenlemesini bitirdi ama ben bu yazıyı hâlâ bitiremiyorum. Bitirmekte de ne var demeyiniz. Bazıları sonda öyle bir cümle yazıyor ki bütün yazdıkları süt dökülür gibi dökülüyor.

Birey olarak da toplum olarak da sabırlı ve dirençli olalım, döküp saçılmayalım.

Sabahattin Gencal, Kuzuluk, 16. 07. 2026