“İki
karpuz bir koltuğa sığmaz." atasözünü ve “Çok kucaklamak isteyen hiç
kucaklayamaz.” psikolojik ve felsefi tespiti bildiğim halde birçok konuyu dile
getireceğim. Başka deyişle boyumdan büyük bir işe kalkışıyor ve birkaç konuyu
bir potada eritmeye çalışıyorum.
Pota
kelimesini kullanmasam mı? Öyle ya bazıları basketbol potası anlayıverir.
Bazıları da “Maden eritme veya sıvılaştırma işlemlerinde kullanılan, yüksek
ısıya dayanıklı özel kap.” olarak anlar… Oysa biz mecaz anlamında…
Demek
ki zorluk sadece birçok konuyu tek konuymuş gibi anlatma değil bir de
okuyucunun anlama kapasitesini tespit edememekten de kaynaklanabilir…
Eee,
"Sadede gel!", demeyeniniz var mı? Tamam, lafı bırakalım, konunun
özüne dönelim.
Lafı
bırakmak kolay olmuyor bu dönemde. Çünkü bu dönemde laftan başka bir şey ne
duyduk ne de gördük. Haklı değil miyim? Sürekli boş vaatler dinlemedik mi?
Hangi vaatler icraata döküldü? Bu durum gerçekten çok can sıkıcı ve yorucu
değil mi?
“Aaa
sıkıcı olan sizin yazınız.” diyenleri de pas geçmeyelim ve başlayalım:
Bugün
16 Temmuz Perşembe. Saat: 17.54.
Yeni
bir mekânda yazıyorum.
Kuzuluk
Kaplıca Evlerindeki devre mülkler genellikle 15’şer günlük. Ama bulabilirsen
alabildiğin kadar alabilirsin. Geçen yıl Ağustos’un 1’inde girmiştik bu mekâna.
Oğlum Ahmet 16 Temmuz’da başlayan dönemi de satın aldı. Bugün Akyazı’da tapu
işlerini halletti. Devre mülk dahi olsa bir yer almak insana nasıl duygular
oluşturur? Ahmet’in duygularını okuyamıyorum. Çünkü yatırım amaçlı alıyor
ayrıca birçok devre mülkü var. Allah (cc) izin ederse bir ay burada kalacağız.
Sonra bir üst kattaki daireye geçeceğiz…
Öğleden
sonra Ahmet Akyazı’dan döner dönmez hemen taşıma işine başladı. Geçen seneler
bir kişi tutmuştu bu kez yavaş yavaş taşıdı… Hiç yardım yapamadığım için
üzüldüm. Türüt, bir türküsünde “Erzurum’da kar yağıyor, Rize’de üşüyorum.”
diyordu. Gerçekten Ahmet taşıyordu ben yoruluyordum. Psikologlar bu duyguya ne
ad veriyor bilmiyorum. Bende dahası da var. Örneğin yarın bir iş olacak
bugünden yoruluyorum.
Birkaç
gün önce televizyonda kanaldan kanala geçerken bir ara duymuştum: Mekânların
enerjisi var. Ben daha önce nasıl keşfedemedim bunu. Öğretmen olarak birkaç
ilde çalıştım tabii birçok mekânda da kaldım. Geçmişe dönük mekân enerjisi
değerlendirmesini yaptım. Rahmetli eşimle beraber kaldığımız mekânların
enerjileri yüksekti. Burada 15-29 Haziran dönemi bir devre mülk de benim var.
Birkaç senede beraber kalmıştık. Şimdi kalamıyorum çünkü o tarihlerde Ahmet’in
okulu var. Bahçe kat ama güzel. Şimdi uzaktan bakıyorum ancak o da
duygulanarak. Onsuz on yıl geçti ama duygular… Anlayın işte. Hâlâ ilaç
kullanıyorum. Ahmet’e, bahçe katları sat diyorum ama ben?
Biraz
önce taşındığımız Ahmet’in bahçe kat dairesi de çok güzeldi. Bir ara yazmıştım.
Önünde ağaçlar, çimenin sonunda yürüyüş yolu ve orman orman… Sabahın 08.30’unda sözünü ettiğim dairenin
balkonunda kitap okuyordum: Cemalnur Sargut'un kaleme aldığı "Ey İnsan:
Yâsîn Sûresi Şerhi” öyle kolay kolay okunacak kitap değil. Daha önceleri de
okumuştum ama anlayamamıştım. Şimdi İbnü’l Arabi ve tasavvufçuları okumam
dolayısıyla olacak daha iyi anlıyorum. Başta dedim ya kapasitemin üstünde
konulara girmiş bulunuyorum. Ben ancak cümle cümle okuyabiliyorum. Sargut, Hz.
Mevlana ve Kenan Rifai gibi tasavvufçulardan hareketle kelime kelime ve de harf
harf. Bu harf harf okumayı göze alamıyorum. Çin alfabesini öğrenebilirim ama…
Moral bozmayalım. Ya, bir zorluk da burada okuyucuların moralini bozmayacaksın.
Zaten moral mı kaldı? Falan filan da demeyeceksin… Kaldı ki yarım asırdır insan
üzerinde çalışıyorum. Yazık bana bir arpa boyu yol alamadım… Adamlar 6 kabuğu 7
kabuğu kırarak öze iniyorlar biz hâlâ ceviz kabuğunu bile kıramadık. Aklıma
geldi şimdi, biz fındık kabuğunu dişimizle kıran bir nesiliz ama? Ne oldu bize…
Kolayını
buldum. Açıklayamayacağım bir konu olunca üç nokta. Okuyucu da çalıştırsın…
Başka
neyi mi anlatacaktım?
Hatırladım.
Burada devre mülkten çıkış günü internet vermiyorlar. Yani dün internetsizdik.
Onun için GÜNLÜK yayınlanamadı. Yayın yapabilseydik 15 Temmuz Darbesi hakkında
biz de bir şeyler söylerdik belki. Vakit geçmedi mi, diyeceksiniz? Haklısınız.
Ama bu konu başlı başına bir konu. Gerçi yukarıda saydıklarımızın hepsi de
başlı başına birer konu ancak bu bambaşka. O günlerde yani on sene önce
gazetelerden birçok haber ve köşe yazısı topladım. Sözde kitap oluşturacaktım.
Bu kapitalist düzende yarışa girebilir miyim? Ben daha başlarken birçokları
kitaplarını satışa arz ettiler. Benim notlar bilgisayarımın bir köşesinde.
Dursun. Bir gün lazım olur. Bendeki bu huy da çok kötü. Hiçbir yazıyı kolay
kolay atamıyorum. Bu da ayrı bir hastalık…
Hep
psikolojik hastalıklardan söz ettik. İyi etmedik her halde. Ama ben
Montaigne’nin, Mealen “Bir insanda bulunan haller başka insanlarda da
olabilir.” cümlesini gerekçe göstererek güya ders veriyorum. Ders vermek
kelimeleri de parmaklarımdan kaçtı. Okuyucular en çok da buna zıt oluyorlar.
Tabii sözümüz meclisten dışarı. Devamlı okuyucuları kast edecek kadar da…
Ahmet,
yeni mekânın düzenlemesini bitirdi ama ben bu yazıyı hâlâ bitiremiyorum.
Bitirmekte de ne var demeyiniz. Bazıları sonda öyle bir cümle yazıyor ki bütün
yazdıkları süt dökülür gibi dökülüyor.
Birey
olarak da toplum olarak da sabırlı ve dirençli olalım, döküp saçılmayalım.
Sabahattin
Gencal, Kuzuluk, 16. 07. 2026
