Devamlı Uyanık Olmamız Gerek

 

Devamlı Uyanık Olmamız Gerek | Bir Ahmet Gencal Şiiri

Bu şiir, yalnızca uyanık kalmayı değil; vicdanı, merhameti, hafızayı ve hakikati korumayı anlatıyor. Bir yavru kedinin kapı önündeki sessiz bekleyişinden, yaşlı bir kadının küçücük bir böceği kurtaran inceliğine; insanın kendi iç dünyasından toplumun ortak vicdanına uzanan bu şiir, bizi hayatın görünmeyen ayrıntılarını yeniden fark etmeye davet ediyor. "Devamlı Uyanık Olmamız Gerek", insanın sadece gözlerini değil; kalbini, aklını ve ruhunu da açık tutması gerektiğini hatırlatan felsefi ve tasavvufi bir yolculuktur. Şiir boyunca merhamet, umut, yalnızlık, sorumluluk, hafıza ve insan olmanın anlamı birbirine dokunuyor. Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “DEVAMLI UYANIK OLMAMIZ GEREK” başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/ Eğer bu şiirde kendinizden bir iz bulduysanız, yorumlarda sizi en çok etkileyen dizeyi veya şiirin sizde bıraktığı duyguyu paylaşmayı unutmayın. Bu yolculuğa ortak olmak için kanala abone olabilir ve diğer Ahmet Gencal şiirlerini de dinleyebilirsiniz. Yeni şiirlerde yeniden buluşmak dileğiyle. #AhmetGencal

Zamanın Mahkemesi

 

ZAMANIN MAHKEMESİ | Bir Ahmet Gencal Şiiri | Zaman, Vicdan ve Hakikat Üzerine Etkileyici Bir Şiir

Bu şiir; zamanın değeri, ömür sermayesi, vicdan, adalet, toplumsal sorumluluk ve insanın kendi iç dünyası üzerine düşünmeye davet eden felsefi ve tasavvufi bir şiirdir. Şiirin ilham kaynağı, değerli eğitimci ve yazar Sabahattin Gencal'ın 18 Haziran 2026 tarihinde yayımladığı "İsraf Haramdır" başlıklı blog yazısıdır. İlgili yazıyı okumak isteyenler için: Blog Yazısı:

https://gencalsabahatti.blogspot.com/2026/06/israf-haramdr.html Şiirin seslendirilmesi yapay zekâ destekli şiir dinletisi formatında hazırlanmıştır. Keyifli dinlemeler. ZAMANIN MAHKEMESİ Bir gün saatler susacak. Takvimler, yapraklarını döken yaşlı çınarlar gibi önümüze serilecek. Ve biz, ömür denen emaneti hangi pazarda harcadığımızı anlatacağız. Bir saniyenin bile geri dönmediği bir âlemde, kaç asırdır aynı yaraya parmak basıp aynı acıyı konuşuyoruz? Bir ülke düşün; sabah ekmek kuyruğunda, akşam umut kuyruğunda. Bir ülke düşün; gençleri bavullarını toplarken, anneleri dualarını topluyor. Bir ülke düşün; adalet kelimesi mahkeme koridorlarında, merhamet kelimesi meydan nutuklarında, hakikat ise gürültüden kaçacak bir köşe arıyor. Kimse açlıktan söz etmiyor artık. Çünkü açlığın da alışılan bir tarafı var. Kimse yalnızlıktan söz etmiyor. Çünkü kalabalıklar yalnızlığı saklamanın en ucuz yolu oldu. Televizyonlar konuşuyor, ekranlar bağırıyor, parmaklarımız sonsuz bir kaydırma hareketiyle ömürden parçalar koparıyor. Ve biz buna “gündemi takip etmek” diyoruz. Oysa zaman, Allah’ın kuluna verdiği en sessiz nimettir. Sessizdir; çünkü bağırmaz. Sessizdir; çünkü giderken haber vermez. Sessizdir; çünkü insan kaybettiğini çoğu zaman kaybettikten sonra anlar. Ey gönül! Bir haber kanalından çık da bir kez kendi içine bak. Kaç yıldır başkalarının yanlışlarını sayarken kendi ihmalini unuttun? Kaç yıldır dünyayı düzeltmek isterken kendi kalbini ihmal ettin? Tasavvuf ehli der ki: İnsan, kendine ulaşamadığı sürece hiçbir yere ulaşmış sayılmaz. Çünkü en uzun yolculuk şehirler arasında değil, nefis ile hakikat arasındadır. Bizler ise bir ekranın karşısında ömrümüzü dakikalara bölüyor, sonra da neden huzursuz olduğumuzu soruyoruz. Oysa huzur, alışveriş merkezlerinde satılmaz. Ne döviz kurunda bulunur, ne seçim sonuçlarında. Huzur, kulun Rabbiyle arasındaki mesafeyi azaltmasındadır. Bir millet düşün; Yorgun ama ölmemiş. Kırgın ama dağılmamış. Fakirleşmiş ama ekmeğini bölüşmeyi unutmamış. İşte umut oradadır. Çünkü umut, zenginlerin kasalarında değil, hâlâ iyilik yapabilen insanların kalbindedir. Belki hukuk yaralanır, ekonomi sarsılır, siyaset kirlenir, sözler değersizleşir. Ama insan, vicdanını koruyabilirse yeniden başlayabilir. Çünkü medeniyet, betondan önce ahlâkla kurulur. Devlet, önce insanın içinde yükselir. Cumhuriyet, önce vicdanda yaşar. Ve gelecek, önce bir insanın zamanı israf etmeme kararıyla başlar. Öyleyse ey gönül, Saatlere kızma. Takvimlere de. Onlar görevlerini yapıyor. Sen, kendine verilen emaneti koru. Bir ağacı sula. Bir çocuğa kitap ver. Bir yaşlının elini tut. Bir doğruyu korkmadan söyle. Bir yanlışa ortak olma. Ve her sabah, yeniden çalış. Çünkü hakikat çok konuşanların değil, çok emek verenlerin yanında yürür. Sonunda zamanın mahkemesi kurulunca, Keşke daha çok yaşamış olsaydım demeyesin. Keşke daha bilinçli yaşamış olsaydım de. Çünkü ömür uzun olmakla değil, anlamlı olmakla büyür. Ve çalışan, mahrum kalmaz. Ahmet Gencal 18.06.2026

Devamlı Uyanık Olmamız Gerekli

 

 

Kuzuluk Kaplıca Evlerine geleli neredeyse bir hafta olacak. Geçen pazar günü öğle saatlerinde gelmiştik. Bugün Cumartesi olduğuna göre… Tam olmasa bile alıştık sayılır. Şimdilik bir rutinimiz oluştu:

Her sabah namazını Kaplıca Evlerinin Mescidinde cemaatle kılıyoruz. Akşam namazından sonra da Kaplıca Pastanesine gidiyoruz. Bir gün hava yağmurlu ve soğuk olduğu için pastaneye gidemedik. Oğlum Ahmet sabah namazı dönüşlerinde, beni eve yerleştirdikten sonra yürüyüş yapıyor. Ancak çok soğuk olduğu günler yürüyüş yapmadı. Ahmet ikindiye yakın çarşıya da çıkıyor. Ben çıkamıyorum. Şimdilik sabah 800 küsur adım akşam da yine 800 küsur adımla yetinmek zorunda kalıyorum. İnşallah yavaş yavaş ben de açılacağım.

Kaplıca Evlerine Türkiye’nin birçok yerinden gelenler olduğu için Türkiye’nin nabzını tutabilmek için geçen yıllarda yurttaşlarla dışarıdaki banklarda görüşürdüm. Henüz böyle görüşmelere başlayacak durumda değilim. Ama buradakiler de serbestçe konuşacak değiller gibime geliyor…

Muntazam gözlemler yapamıyorum ama hafızama aldığım bazı görüntüler de var. Örneğin:

Buraya geldiğimizin ertesi pazartesi günü mescidden döndük. Dış kapı aydınlığında küçücük bir kedicik gördük. Kapının dibinde öyle telaşlıydı ki… Sabahın 05.30’unda 13 derecede yavru kapıda. Baktık ki bize doğru geliyor. Yardım istiyor dedim. Nitekim dediğim gibi oldu. Geldi, Ahmet’le benim aramdan arkaya geçti ve bizi takip etmeye başladı. Yaklaştıkça durumu anlamış olduk. Kapının alt kısmı cam değil. Baktık içeride bir sarı kedi havaya zıplıyor. Demek ki anne içeride yavru dışarıda kaldı. Kapıyı açınca… İşte o sahne kedilerdeki analık duygusunun işlendiği bir sahne olmuştu. Dışarıda mı içeride mi ikileminde kaldılarsa da içeriyi tercih ettiler… Biz yattıktan sonra büyük kediler arasında kavga çıktı herhalde ki şimşekler çaktı kedi sesinden. Miyavlama denmeyecek adını koyamadığım keskin sesler. 15- 20 dakika sonra bir cırlama daha… Sonra kesildi sesler. Bu nasıl oldu? Ahmet dedi ki herhalde birileri dışarı attı onları da sesler kesilmiş oldu… Benim aklımda yavru kedi vardı. Ona bir şey oldu mu acaba? Kucağında bebekleri olan anneleri görünce o kediciği ve annesini hatırlardım. Birkaç gün görmedim onları. Pazar akşamı yani bu olaydan önce küçük kediyi birkaç çocuk seviyordu. Anne kedi de yavrucuğuna bir şey olur diye titriyordu. Kendi kendime bu çocuklar kediciği almış olmasın dedim. Dün ana kediyi yalnız gördüm. Acıdım doğrusu, öylesine garipti ki dünyada yapayalnızdı sanki…

Bu sabah mescit dönüşü tam eve yaklaştığımızda kedi önümüze çıktı. Kapı koluna uzanır gibi yaptı. Daha önce de öyle yapmıştı. Demek ki aklı eriyor. Biz kapıyı açınca sarı kedi içeri girdi. İçim acıma duygusuyla dolmaya başlarken birdenbire yavrucak, annesi gibi sarı yavrucak da görünmesin mi… Çok sevindim.

Bir başka gözlemim. Dün akşam pastanede, her zamanki yerimizde oturuyoruz. Önümüzdeki masada yaşlı bir hanımefendi var. Saçları sarı. Demek ki boyadı. Nedense saçların beyazını sevmez kimse.  Biraz sonra masaya tutunarak kalktı, elinde masanın üzerine bırakılmış menü kâğıdı. Dış kapının girişinde eğildi. Yerden siyah bir şeyi herhalde böceği kâğıdı kürek gibi kullanarak aldı ve kenardaki çit vazifesi de gören süs bitkilerinin arasına attı ve yerine döndü… Kendisinden hiç beklemediğim bir şey yapmış oldu. Bir böceği ayak altından kurtardı. Daha doğrusu ezilmekten kurtardı. Bravo doğrusu. Hayvan sevgisi katmerli bu insanda. Hayvanı seven hiç şüphesiz insanı da sever. İnsanı seven…

Bu yaşlı hanım efendi, masadaki menü kâğıdını yani gramaji yüksek bu parlak kâğıdı tekrar masanın üzerine bırakmamış olsaydı daha iyi olurdu. Kâğıdı yere sürdü. Yerden veya böcekten mikrop almaz mı? Ahmet’e dedim ki masaların üzerine böyle menü kâğıtları koymamak gerek. Böceklerden olmasa bile… Öyle ya… Kim bilir kaç kişi eline almıştır bu kâğıtları… Böyle durumlarda bağışıklık mazeretleri olmaz olmamalı da…

Kaplıca kaplıca deyip duruyoruz ama bundan hiç söz etmedik. Gece saat 24.00’te banyodaki küvete giriyorum. Bana sıcak da soğuk da yasak. Ayaklarımda varis/venöz var. Zorunlu olarak küveti 4 saat önce dolduruyoruz. Su ılıklaşıyor da ancak girebiliyorum. Her şey de böyle olmalı değil mi? İki gün önce saati 23.00’e aldık. Çok geç olmasın diye. Saat boşuna icat edilmedi. Gerçi biyolojik saat var. Ama bu çağda…

Günlük yazılarımı doğru dürüst yazamıyor ve yayınlayamıyorum. Çünkü internet çok ağır. Tabii ben de çok ağırım iki parmakla yazılan yazı kolay mı yazılır? Masada fazla kalınca ayaklarım şişiyor. Bazen de uyuşuyor. Bu anda da her iki bacağımda da uyuşma var. Çoğu kez böyle zamanlarda alıntılarla tamamlıyorum yazımı. Biraz da okuyucu yorulsun:

NATO zirvesi üzerine konuşulmadık bir şey kaldı mı diye sorulacak olursa kaldı derim. Yazıldı ama üzerinde hiç durulmadı:

“DNA'sını bile bırakmayacak! Trump, Ankara'ya 'özel tuvalet sistemi' ile geldi, atıkları ABD'ye götürülecek

ABD Başkanı Donald Trump, Ankara'da düzenlenen NATO Zirvesi'ne yaklaşık 1400 kişilik bir heyetle katılıyor. Trump'ın kaldığı otelin tamamen ABD heyetine tahsis edileceği, güvenlik önlemleri kapsamında biyolojik atıklarının da ABD'ye geri götürüleceği aktarıldı. 7.07.2026, Haber Merkezi

(…)

Güvenlik hazırlıklarının günler öncesinden başladığı aktarılan haberde, ABD Gizli Servisi'nin otelin elektrik, su, havalandırma ve yangın güvenliği sistemlerini ayrıntılı şekilde incelediği ifade edildi.

Haberde ayrıca, önceki ABD başkanlık ziyaretlerinde de uygulandığı belirtilen güvenlik protokollerine dikkat çekildi. Buna göre Trump'ın kişisel tuvalet sistemi ABD'den getirildi ve başkanın biyolojik atıkları yerel kanalizasyon sistemine bırakılmayarak ABD'ye geri götürülecek. Bu uygulamanın, biyolojik materyalin istihbarat amacıyla kullanılmasını önlemeyi amaçlayan standart bir güvenlik prosedürü olduğu belirtildi.”  https://www.cumhuriyet.com.

Biz niye böyle titiz olamadık ki? Aklıma bizim kozmik odamıza girişleri geliyor da…

Bize demokrasiyi layık görmeyen, bizim de bir yargı sistemimiz, bir TBMM’imiz olduğunu unutarak gelişi güzel konuşan Sayın Trump’ın iktidarımıza nasıl meşruiyet kaynağı olabileceğini hâlâ düşünüyorum. Demek ki biz henüz yetişmemişiz. Baksanıza DNA konusuna ne kadar önem veriyorlar. Versinler diyeceğimiz bir şey yok. Ben bizim kayıtsızlığımıza kızıyorum. Kur’an- Kerim’de aklımızı kullanmamızla ilgili bunca ayet varken ayrıca Peygamberimizin (sav) ilmi arama konunda birçok hadisi varken ne yapıyoruz. Ezberleyip geçiyoruz.

NATO Zirve haberlerini de ezberleyip geçiyoruz. İçteki yürek burkan haberleri geçtiğimiz gibi. Olmaz olamaz.

Yukarıda kedilerdeki analık duygusundan söz ettik. İnsan için de bu doğrudur ama bazen vatan sevgisi bu duygudan da üstün olabiliyor. Kurtuluş Savaşında bebeğinin üstünden örtüyü alıp mermilerin ıslanmasını önleyen anayı, anaları düşünelim.

Yurdunu ve milletini seven, insanın ve insanlığın yücelmesini isteyenlerin devamlı uyanık olmaları gerektiği zamanları yaşıyoruz.

Mutlu yaşamlar dileğiyle…

Sabahattin Gencal, Kuzuluk, 11. 07. 2026