Havfın Gölgesinde Uyanmak

 

Havfın Gölgesinde Uyanmak | Bir Ahmet Gencal Şiiri

Bazen insanın asıl korkması gereken şey, insanların onu görmesi değil; kimse görmezken kendisi olmaktan çıkmasıdır. “Havfın Gölgesinde Uyanmak”, korkunun içinden geçen bir insanın yeniden kendine ve hakikate yönelişini anlatıyor. Havf... Tasavvufta yalnızca “korku” anlamına gelmeyen; insanın Allah karşısındaki hâlini sorgulaması, nefsine karşı uyanık olması ve O’nun rızasından uzak düşme endişesi taşıması anlamına gelen derin bir hâl. Bu şiirde havfı, korku kültürünün bir parçası olarak değil; insanı uyandıran, kendisiyle yüzleştiren ve daha dürüst bir hayata çağıran sessiz bir bilinç olarak ele alıyorum. Şiir boyunca şu soruların çevresinde dolaşıyoruz: Kimse görmezken kimim ben? İnsanların gözündeki imajımı, Allah’ın huzurundaki gerçekliğimle karıştırıyor muyum? İyiliğimi nefsime mi yazıyorum? Geçmişin hüznüyle mi yaşıyorum, yoksa geleceğe karşı uyanık mıyım? Para, makam, alkış, kalabalık ve görünür olma isteği insanın içindeki teraziyi ne kadar değiştirebilir? “Havfın Gölgesinde Uyanmak”; tasavvuf, insan psikolojisi, vicdan, nefis, muhasebe, tövbe, sorumluluk ve ümit kavramlarının kesiştiği bir şiir. Çünkü gerçek havf, insanı umutsuzluğa hapsetmek için değil; onu daha dikkatli, daha dürüst, daha mütevazı ve daha uyanık kılmak için vardır. Ve belki de şiirin en önemli sorusu şudur: İnsan Allah’tan hakkıyla korktuğunda, dünyadaki bütün küçük korkularından özgürleşebilir mi? Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Havf, Geleceğe Yönelik Manevî Uyanıklıktır” başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/ Bu şiirde benimle birlikte düşünmenizi isterim. Sizce insanın kimse görmezken yaptığı seçimler, onun gerçek karakterini gösterir mi? Düşüncenizi yorumlarda paylaşabilirsiniz. Ahmet Gencal’ın çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir ve insan ruhuna odaklanan diğer şiirlerini keşfetmek için kanala göz atabilirsiniz. Yeni şiirlerden haberdar olmak için kanala abone olmayı ve videoyu beğenmeyi unutmayın. #AhmetGencal

“Havf, Geleceğe Yönelik Manevî Uyanıklıktır”

 

 

I. Konu ve Konunun Sınırlanması

Çalışma konumuz en genel anlamda korkudur. Korkunun sözlük anlamı:

1.               Bir tehlike veya tehlike düşüncesi karşısında duyulan kaygı, üzüntü.

2.               Kötülük gelme ihtimali.

3.               Gerçek veya beklenen bir tehlike ile yoğun bir acı karşısında uyanan ve coşku, beniz sararması, ağız kuruması, solunum ve kalp atışı hızlanması vb. belirtileri olan veya daha karmaşık fizyolojik değişmelerle kendini gösteren duygu.

Bu çalışmada ne bu anlamlardaki korkulardan söz edeceğiz ne de korku çeşitlerinden.

Bir başka tanıma göre,

Korku, en geniş anlamıyla insanın kendisi için tehdit, tehlike, belirsizlik veya kayıp olarak algıladığı bir durum karşısında ortaya çıkan bedensel, duygusal ve zihinsel tepki olarak tanımlanabilir. Korku yalnızca gerçek bir tehlikeye verilen tepki değildir; gelecekte gerçekleşmesi muhtemel bir olayın düşünülmesi, belirsizlik veya kişinin kendi zihninde oluşturduğu bir tehdit de korkuya yol açabilir.

Korkunun temelinde aslında “Bir şey benim için kötü sonuç doğurabilir” düşüncesi bulunur. Bu nedenle korku, insanın hayatta kalmasını sağlayan doğal ve evrensel bir mekanizmadır. Tehlikeyi fark etmek, kaçmak, korunmak veya önlem almak bakımından önemli bir işlev görür.

Psikolojide korku; gerçek tehlikeye verilen normal tepki, belirli nesne veya durumlara yönelik fobik korku, sosyal değerlendirmeye yönelik sosyal korku ve travma ya da belirsizlikle ilişkili korkular gibi farklı biçimlerde ele alınır.

Bu çalışmada yukarıda adı geçen korkular ele alınmayacaktır. Tasavvuf terimi olan Havf (خوف) – Allah’tan Korku kavramı ele alınacaktır.

II. Havf – Allah’tan Korku Kavramını Açıklama

Sözlük anlamı: Korku, endişe.
Tasavvufî anlamı: Sâlikin, Allah’ın azameti ve adaleti karşısındaki haşyeti. Sevgiyle iç içe bir korkudur; sarsıcı değil, toparlayıcıdır.
 Havf, nefsin emniyetine karşı bir uyarıdır.
Kur’an: “...Allah’tan korkun ki kurtulasınız.” (Al-i İmrân, 3/130)

III. Yöntem

Yöntemimiz, internette kaynak taraması sonucu indirilen makale ve yazılardan alıntılar yapılacak ayrıca yapay zekâ asistan olarak kullanılacaktır.

IV. Giriş

İnsan beşikten mezara kadar, dereceli de olsa korkularla karşılaşmıştır. Ben de karşılaştım hatta bu konuda kitaplarımdan birkaçının sayfalarında korku duygularımı yerleştirdim geçen yıl bunları “Korkuları Yenmek” başlığı altında bir kitap olacak biçimde bir araya topladım. Korkuları yenebildim mi? Hayır kuşkusuz ancak korkularla beraber yaşamaya alıştım.

Şimdi de Allah’tan korkma konusu üzerinde duracağız. Şimdi mi aklımız başımıza geldi de Allah korkusu üzerinde duruyoruz?  Hayır kuşkusuz.

Bazı kişiler insanları sadece Allah’ın azabı ve cehennemle korkutmuşlardır.

Ben 6-7 yaşlarında mahallemiz Kur’an kursuna devam ediyordum. Hocamız (Allah rahmet etsin) bize öyle sevgiyle yaklaştı ki vakit namazlarına da katılıyorduk. Cumartesi nahiyemizin pazarı idi. Nahiyeye indik. Öğle namazına gittim. Ancak hiç yer yoktu. Namazdan önce verilen vaazı dinlemek için ayaküstü de olsa yer bulabildim. Cehennemi öyle tasvir ediyordu ki değme senaristler bile böyle yapamaz. Korku filmlerine taş çıkartır. Evet, insan kötülükten caydırmak, haksızlıkları önlemek ve bilince ulaştırmak vb. için havf (korku) ile uyarılabilir ancak dengeyi gözetmek gerekir. Nitekim Kur'an-ı Kerim'de ve sünnette hem azap/uyarı hem de rahmet/müjde dengesi birlikte yer alır. Denge Prensibi (Havf ve Reca)- Korku ve Ümit

Havf ve recâ, tasavvufun başlangıcından itibaren mevcut olan kavramlardır.

V. Görüşler

“Havf, recâ ve muhabbet, tasavvufun temellendiği üç sacayağıdır. Bu ayaklardan birisinin olmaması veya eksik olması, tasavvufun dengesini bozar. Kulun içinde bulunduğu hale göre zaman zaman bunlardan birisi öne çıkabilir. Hasan Basrî’de (ö. 110/728) havf ve hüzün öne çıkarken, Rabiatü’lAdeviyye’de (ö. 185/801) muhabbetin öne çıkması gibi.

Hz. Ömer, havfta da recâda da en büyük örneklerden birisidir. Hz. Peygamber’in en yakın dostlarından biri ve İslam’ın ikinci halifesi olan adalet timsâli Ömer’in cehennem korkusu, cennetle müjdelendiği halde, herkesten daha fazladır. Hz. Peygamber’in, “Ey Ömer! Şeytan, senden korkar.” dediği Ömer’den, şeytan da dâhil olmak üzere herkesin korktuğu ve çekindiği malumdur. Görüldüğü gibi Ömer’den korkmayan yok, fakat Ömer kadar korkan da yoktur. Aynı zamanda Ömer kadar ümitvâr olan da yoktur.

Hz. Ali, “Âlim, insanları Allah’ın rahmetinden ümitsiz kılmadığı gibi, Allah’ın tuzağından/azabından da emin kılmayan kimsedir.” diyerek, havfa da recâya da ihtiyaç bulunduğuna ve ikisinin birlikte olması gerektiğine vurgu yapmıştır. Hz. Ali’nin bu sözü, tebliğ metodunda stratejik bir öneme haizdir.

İnsanlara tamamen ümit pompalayıp, ne yaparsa yapsın affedileceğini söylemek, kişiyi gevşeterek günahları önemsememeye ve onlardan kaçınmamaya sevk edebilir. Sürekli korkutmak ise, insanları tamamen ümitsizliğe düşürerek dinden uzaklaştırabilir veya kendilerine ve yakınlarına zarar verecek şekilde aşırı ibadete sevk edebilir.”¹

VI. Dikkat Çekme ve Analiz

Çokları Havf ve Reca konularını birlikte işler. Biz de ikisinden de söz edeceğiz yalnız havfa daha çok ağırlık vereceğiz. İnşallah başka yazımızda da recaya…

Havf kelimesinin karşılığı olarak korku deyip duruyoruz. Türkçedeki “korku” kelimesi, havfın bütün anlamını karşılar mı dersiniz?

Arapça خوف (havf) kelimesi sözlükte korkmak, kaygılanmak, endişe etmek anlamlarına gelir. Tasavvufta ise özellikle Allah karşısında kişinin kendi hâlinden emin olmaması ve gelecekte Allah'ın rızasına aykırı bir durumla karşılaşmaktan duyduğu manevî endişe anlamında kullanılır. (TDV İslâm Ansiklopedisi)

Burada çok önemli bir incelik vardır:

Havf, “Allah bana zarar verecek” korkusundan ibaret değildir; “Ben Allah'ın rızasına uygun mu yaşıyorum?” sorusunun kalpte sürekli canlı bulunmasıdır.

Bu yüzden havfın içinde aynı anda:

•       korku,

•       saygı,

•       sorumluluk,

•       öz-denetim,

•       mahcubiyet,

•       ihtiyat,

•       hesap verme bilinci,

•       günaha karşı hassasiyet,

•       Allah'ın rızasını kaybetme endişesi

bulunabilir.

Dolayısıyla modern Türkçedeki “korku” kelimesi, havfın bütün anlamını karşılamaz.

İsmâil Rüsûhî Ankaravî’nin tasavvuf düşüncesinde havf, basitçe “Allah’tan korkmak” demek değildir. Daha derin anlamıyla insanın Allah karşısındaki konumunu fark etmesinden doğan manevî dikkat, sorumluluk, çekinme, kendini hesaba çekme ve Allah’ın rızasından uzak düşme endişesidir.

Ankaravî önce hüzün ile korkuyu birbirinden ayırır:

•       Hüzün: Geçmişte kaybedilmiş veya kaçırılmış bir şeyden dolayı duyulan elem.

•       Havf: Gelecekte meydana gelebilecek olumsuz bir şeyden dolayı duyulan endişe.

Metindeki ifadeyi günümüz diliyle şöyle özetleyebiliriz:

Geçmişin muhasebesi hüzün; geleceğe yönelik manevî uyanıklık ise havftır.

Bu çok önemli bir ayrımdır. Çünkü havf insanı geçmişte boğmak için değil, gelecekte daha doğru yaşatmak için vardır.

Havf kelimesinin yanında yöresinde haşyet kelimesini de duymuş olabilirsiniz. Peki, havf ile haşyet aynı şey midir?

Tam olarak değil.

Klasik tasavvuf terminolojisinde aralarında nüanslar vardır.

Havf: Korku ve kaygı.

Haşyet: Bilgi ve idrakten doğan, saygıyla karışık korku.

Heybet: İlâhî azamet karşısında duyulan daha yoğun ürperti ve çekinme.

TDV'nin havf maddesi, haşyetin özellikle bilgi ve marifetle ilişkili olduğunu belirtir; yani Allah hakkında bilgi arttıkça O'nun azametine ilişkin idrak de derinleşir ve korkunun niteliği değişir. Bu yüzden:

Havf başlangıçta “Allah'tan korkuyorum”dur.

Ama ilerledikçe: “Allah'ın büyüklüğünü daha çok kavradıkça kendi hâlimi daha ciddi sorguluyorum.” haline gelir.

Havf insanı neden özgürleştirir?

İlk bakışta “Allah'tan korkmak” insanı özgürleştirmek yerine baskı altına sokuyor gibi görünebilir.

Fakat Ankaravî'nin düşünce sisteminde bunun tam tersi bir sonuç vardır. Çünkü Allah'tan korkan kişi:

•       insanların övgüsüne daha az bağımlı olur,

•       insanların kınamasından daha az korkar,

•       makam için eğilip bükülmez,

•       para için ilkelerinden vazgeçmez,

•       toplumun baskısıyla yanlış yapmaz,

•       nefsinin her arzusuna teslim olmaz.

Burada çok güçlü bir tasavvufî paradoks ortaya çıkar:

Allah'tan hakkıyla korkan, Allah'tan başka her şeyden korkmayı azaltır.

Havf konusu birçok alanda ele alınabilir. Örneğin:

·                  Günümüz iş hayatında havf

·                  Para konusunda havf

·                  Teknoloji ve yapay zekâ çağında havf

·                  İnternette anonimlik ve havf

·                  İlişkilerde havf

·                  Çocuk yetiştirmede havf

·                  Dindarlıkta havf

·                  Vb.

“Havf ve recâ (korku ve ümit), sûfinin her halinde bulunması gereken iki haslettir. Kulluğun sağlıklı bir şekilde yürütülebilmesi için, havf ve recânın tek taraflı olmaması, birbirine eşit ve dengeli olması gerekir. Recânın hâkim olduğu kimse, “nasıl olsa affedileceğim.” ümidiyle ibadetleri terk edebilir. Havfın hâkim olduğu kimse ise, “affedilmeme” endişesi ile kendisine, ailesine ve etrafındakilere zarar verecek şekilde aşırı ibadete yönelebilir. Bu durum, birtakım ruhî hastalıklara dahi sebep olabilir.”¹

VII. Sonuç

Havf bir korku kültürü değil, bir bilinç kültürüdür

Ankaravî'nin havfını modern dünyaya taşırken onu “Allah insanı cezalandırabilir, o hâlde kork” şeklinde daraltmak, kavramın tasavvufî derinliğini kaybettirir.

Havfın esas hareketi şöyledir:

Korku → farkındalık

Farkındalık → muhasebe

Muhasebe → tevbe

Tevbe → korunma

Korunma → takvâ

Takvâ → Allah'a yöneliş

Allah'a yöneliş → ümit

Ve nihayet havf, kendi karşıtı olan recâ ile dengelenir.

Dolayısıyla olgun havfın hedefi insanı korkmuş, felç olmuş ve ümitsiz hâle getirmek değildir. Tam tersine onu daha dürüst, daha dikkatli, daha mütevazı, daha sorumlu ve daha uyanık hâle getirmektir.

Bu açıdan bakıldığında Ankaravî'nin havfı, XVII. yüzyılın bir tasavvuf kavramı olmakla birlikte, bugün de son derece güncel sorular sorar:

·                  Kimse görmezken ne yapıyorum?

·                  Başarımı Allah'ın rızasıyla karıştırıyor muyum?

·                  İyiliğimi nefsime mal ediyor muyum?

·                  “Nasıl olsa affedilirim” diyerek gevşiyor muyum?

·                  İnsanların gözündeki imajımı Allah'ın huzurundaki gerçekliğimle karıştırıyor muyum?

·                  Kendimi olduğumdan daha iyi zannediyor olabilir miyim?

İşte bu soruların tamamı, havfın çağdaş dildeki karşılıklarıdır.

*

Bazı çalışmalarımızda önce Kur’an’dan başlıyor sonra yazar görüşlerine geçiyorduk. Bu çalışmada yazardan başladık Kur’an’a geçince gördük ki Kur’an zaten bütün söylenenleri özlü olarak kapsıyor.

Kur'an-ı Kerim'de Lokman Suresi'nde yer alan Hz. Lokman’ın oğluna tavsiyeleri, havf (korku) ve recâ (ümit) dengesinin en ideal ve sarsılmaz örneklerinden birini sunar.²

“İslam ahlakında insanın manevi dengesini koruması, ne Allah'ın rahmetinden ümit kesecek kadar karamsarlığa (yeis) düşmesine ne de O’nun azabından emin olacak kadar gevşemesine (emniyet) izin vermemesiyle mümkündür.”“

Sabahattin Gencal, Çekmeköy, 18. 09. 2026

_____________________

1

Gökcan, M. (2016). Havf ve Recâ (Korku ve Ümit) Dengesi, Çukurova Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 16 (2), 171-192. Öz-

2

Diyanet İşleri Başkanlığı Kur'an-ı Kerim, Lokmân Suresi

12-13. Ayet, https://kuran.diyanet.gov.tr/tefsir/Lokm%C3%A2n-suresi/3481/12-13-ayet-tefsiri

13-14. Ayet, https://kuran.diyanet.gov.tr/tefsir/Lokm%C3%A2n-suresi/3483/14-15-ayet-tefsiri

15-19. Ayet, https://kuran.diyanet.gov.tr/tefsir/Lokm%C3%A2n-suresi/3485/16-19-ayet-tefsiri

*

Hazreti Lokman'ın oğluna öğütleri https://www.fikriyat.com/gundem/2017/10/22/hazreti-lokmanin-ogluna-ogutleri

https://www.islamveihsan.com/lokman-hekimin-ogutleri.html

https://kayseri.diyanet.gov.tr/sayfalar/contentdetail.aspx?MenuCategory=Kurumsal&ContentId=1475

https://www.facebook.com/watch/?v=241066943796583

 

Samimi Bir Sohbetin Değeri Ölçülemez

 

Hz. Peygamber şöyle buyurmuştur:

“Kim kendisine sorulan bir ilmi gizlerse 

kıyamet günü ağzına ateşten bir gem vurulur.”

— Sunan Abi Dawud , İlim, 9; Jami at-Tirmidhi , İlim, 3

 

Bugün 19 Eylül 2026 Cumartesi. Yine aynı pastanede, yine 17.30’da arkadaşlarla buluştuk.

Arkadaşlarla buluşmak heyecan veriyor insana. Öyle bir heyecan ki buluşanları canlandırıyor ve başka bir havaya sokuyor. Değerli arkadaşım Erdoğan Bey ile 10 yıldır düzenli olarak buluşuyoruz. İlginçtir her defasında kalbimiz birbirimize ısınıyor. Erdoğan Bey de şükrederek bu durumu doğruladı. Bunun sırrı nedir acaba? Bu konuda çok yazılar yazılmıştır. En son bir yazı okuduklarımı aklımda kaldığı kadarıyla yazayım:

·                 İnsan sosyal bir varlık olduğu için güven duyduğu kişilerle kurduğu nitelikli ilişkiler, stresin azalmasına, moralin yükselmesine ve sağlıklı davranışların desteklenmesine katkıda bulunabilir.

·                 Sevinçlerin paylaşılması mutluluğu artırabilir; üzüntülerin paylaşılması ise kişinin yükünün hafiflemesine yardımcı olabilir.

·                 Arkadaşların cesaretlendirmesi, kişinin kendisine güvenini ve sorunlarla baş etme gücünü artırabilir.

Buna karşılık her sohbet olumlu değildir. Aşağılama, dedikodu, sürekli şikâyet, kavga veya kişinin kaygılarını körükleyen konuşmalar tam tersine zarar verebilir.

Allah’a şükürler olsun ki sohbetlerimiz hep olumlu olmuştur.

Erdoğan Bey, sağ olsun bu konularda da hassastır. Muhatap olduğu kişiyi dolaylı da olsa kıracak söz ve davranışlardan kaçınır. Nitekim bunu açıkça söylemiştir: Hoca, siyasi konulardan hoşlanmadığı için bu konulara girmedim. Başka örnekler de verdi. Örneğin biri ellerimi sağa sola sallamaktan hoşlanmıyorsa katiyen yapmam…

Okuduğum yazıyı yazmama da gerek yoktu. Zaten İslâm anlayışında bu söylenenler temelleştirilmiştir:

Kur'an'da:

“Güzel bir söz, kökü sağlam, dalları göğe yükselen güzel bir ağaç gibidir.”
— İbrahim, 14/24

Ayrıca Hz. Peygamber:

“Mümin, mümin için birbirine kenetlenmiş bina gibidir.”

buyurmuştur. — Sahih al-Bukhari , Salât, 88; Sahih Muslim , Birr, 65

Bu açıdan bakıldığında insanın iyi insanlarla arkadaşlık kurması, birbirine destek olması ve güzel sözlerle gönül alması önemlidir.

Ayrıca bizzat denedim, tecrübe ettim ki arkadaşlarla sohbet edince sadece ruhen değil bedenen de rahatlıyorum. Örneğin bilgisayar başında yarım saatten fazla oturduğumda ayaklarım şişiyor ama sohbet sırasında iki saat bazen de daha fazla oturmama rağmen eskisi gibi şişmiyor. Bunun bilimsel bir izahi olabilir mi bilemem.

Erdoğan Bey, Ahmet Gencal Bey’e Türkiye’nin güncel konusu olan “fon vurgunu” veya “fon krizi” diye anılan konuyu sordu. Gencal, bu konudaki görüşlerini ayrıca konunun uzmanlarının görüşlerini kısaca özetledi: Sorun sadece yatırımcıların para kaybetmesi değil, denetim, şeffaflık ve güven sorunlarının ortaya çıkmasıdır. Zamanında müdahale edilmesi gerektiğini de ekledi.

Aklıma bir beyit geldi:

Bir işi zamanında yapmasan eğer

Azalır taşımış olduğu değer. (?. Böyleleştiren Basri Gocul)

Erdoğan Bey, yüksek fiyat artışları dolayısıyla bazılarının da tutuklandığını söyledi ve ekledi. Bunlar öngörülmeliydi ve önlem alınmalıydı. Böyle tutuklamalarla bir yere varılmaz..

Sohbetimiz devam ederken Ahmet Mutluoğlu Bey de geldi. Hal hatırdan sonra Mutluoğlu, aklımda kaldığı kadarıyla şöyle dedi: “Aklımızdan geçenleri söyleyeceğiz.” Öyle bir söyledi ki buna mecbur olduğumuzu hissettirdi. Bu sözler üzerine aklıma gelenleri yazmayı beceremiyorum. Bir hadisi hatırlatmakla yetinelim:

·                     “Sizden kim bir kötülük görürse onu eliyle değiştirsin. Buna gücü yetmezse diliyle değiştirsin. Buna da gücü yetmezse kalbiyle buğz etsin. Bu ise imanın en zayıf derecesidir.” — Sahih Muslim , Îmân, 78

Bu korku ikliminde kötülükleri ne elimizle ne de dilimizle düzeltebiliriz. Kalben buğz edeceğiz. Bol bol da dua edeceğiz: Allah (cc) devletimize ve milletimize zeval vermesin.

İnşallah ülkemizin refah ve mutluluğu için çalışanlardan oluruz:

·                     “Onlar Allah’a ve âhiret gününe inanırlar; iyiliği emreder, kötülükten meneder ve hayırlı işlerde birbirleriyle yarışırlar.”
— Âl-i İmrân, 3/114

Biz hep yumurta kapıya dayanınca veya arabanın tekeri kırılınca görüşlerimizi sıralarız. Mutluoğlu bütün bu olan bitenler ve olacaklar önceden planlanmıştır, dedi.

Erdoğan Bey, Hoca siyasete girmek istemez, deyince Ahmet Bey edebiyatımızın gelişmediğini söyledi. Türklerin Orta Asya’dan beri devamlı batıya göç etmesinin edebiyatımızın zenginleşmemesine sebep olduğunu söyledi.

(Gencal) Aslında 100 yıldır Anadolu’dayız. Medeniyetin beşiği Anadolu’da gelişememek bilgisizlikten biraz da ihanetten ileri geliyor. Köyden kente göç tam da kapitalistlerin istediği üzere plansız programsız oldu. Bugün köy köy değil artık. Kentin ne olduğu da meçhul. Bu bilinçsizlik yetmiyormuş gibi başta CIA olmak üzere birçok yabancı istihbaratçılar Türkiye’yi sadece siyasi ve ekonomik bakımdan değil kültür ve edebiyatının çökertilmesi için çalıştılar. Durumun bu derece vahim olduğunu birkaç gün önce facebook paylaşımlarında rahmetli Nihat Genç’in yazısından öğrendim.

Edebiyat düşüncenin ilk basamağıdır. Her şeyden önce bu basamağı sağlam yapabilmeliyiz.

Mutoğlu, bir sitemini de paylaştı. Erdoğan Bey’in ve benim siyasete girmesi gerektiğini söyledi. Benim mizacımın dar anlamıyla başka deyişle siyasetin günümüzdeki uygulamasıyla uymadığını belirttim. Siyaset geniş anlamda bir hizmet yarışıdır. Bu yarışı kazanabilecek bir donanıma sahiptim. Ancak siyasetin bugünkü durumu? Bu sözlerim de bir bahane. Belki de bizlerin geri plana çekilmemizden ötürü bu durumlara düştük. Allah (cc) affetsin bizleri. Başta dedik ya, yapabileceğimizi yapmamak da büyük vebal gerektirir. Bunu yazmakla vebalden kurtulamayacağımızı biliyoruz. Amacımız aydınları hizmet yarışına girmeye teşviktir.

“Halka hizmet, Hakk'a hizmettir.” İnşallah bunun bilincinde oluruz.

Yeniden buluşabilmek dileğiyle…

Sabahattin Gencal, Çekmeköy, 19. 09. 2026