Havfın Gölgesinde Uyanmak | Bir Ahmet Gencal Şiiri
Bazen insanın asıl korkması gereken şey, insanların onu görmesi değil; kimse görmezken kendisi olmaktan çıkmasıdır.
“Havfın Gölgesinde Uyanmak”, korkunun içinden geçen bir insanın yeniden kendine ve hakikate yönelişini anlatıyor.
Havf...
Tasavvufta yalnızca “korku” anlamına gelmeyen; insanın Allah karşısındaki hâlini sorgulaması, nefsine karşı uyanık olması ve O’nun rızasından uzak düşme endişesi taşıması anlamına gelen derin bir hâl.
Bu şiirde havfı, korku kültürünün bir parçası olarak değil; insanı uyandıran, kendisiyle yüzleştiren ve daha dürüst bir hayata çağıran sessiz bir bilinç olarak ele alıyorum.
Şiir boyunca şu soruların çevresinde dolaşıyoruz:
Kimse görmezken kimim ben?
İnsanların gözündeki imajımı, Allah’ın huzurundaki gerçekliğimle karıştırıyor muyum?
İyiliğimi nefsime mi yazıyorum?
Geçmişin hüznüyle mi yaşıyorum, yoksa geleceğe karşı uyanık mıyım?
Para, makam, alkış, kalabalık ve görünür olma isteği insanın içindeki teraziyi ne kadar değiştirebilir?
“Havfın Gölgesinde Uyanmak”; tasavvuf, insan psikolojisi, vicdan, nefis, muhasebe, tövbe, sorumluluk ve ümit kavramlarının kesiştiği bir şiir.
Çünkü gerçek havf, insanı umutsuzluğa hapsetmek için değil; onu daha dikkatli, daha dürüst, daha mütevazı ve daha uyanık kılmak için vardır.
Ve belki de şiirin en önemli sorusu şudur:
İnsan Allah’tan hakkıyla korktuğunda, dünyadaki bütün küçük korkularından özgürleşebilir mi?
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın
“Havf, Geleceğe Yönelik Manevî Uyanıklıktır”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
Bu şiirde benimle birlikte düşünmenizi isterim.
Sizce insanın kimse görmezken yaptığı seçimler, onun gerçek karakterini gösterir mi?
Düşüncenizi yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Ahmet Gencal’ın çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir ve insan ruhuna odaklanan diğer şiirlerini keşfetmek için kanala göz atabilirsiniz.
Yeni şiirlerden haberdar olmak için kanala abone olmayı ve videoyu beğenmeyi unutmayın.
#AhmetGencal
