İnsanlığımızı Kaybetmeyelim | Bir Ahmet Gencal Şiiri | Bir Şiir Dinletisi
Bu video, babam Sabahattin Gencal’ın "İnsanlığımızı Kaybetmeyelim" başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır.
Blog Yazısını Okumak İçin: [https://gencalsabahatti.blogspot.com/...]
Dostlar, bu kanal aslında küçük bir fikirle, bir şeyler paylaşma heyecanıyla kuruldu. Ancak samimiyetle söylemek isterim ki; hazırladığım içeriklerin sizlere ulaşmakta zorlandığını görüyorum. İzlenme sayılarımız oldukça düşük, belki de doğru kelimeleri bulamıyor, belki de ruhunuza dokunamıyorum. Videoları beğenilerinizle, paylaşımlarınızla desteklemediğinizde, bu emekler maalesef sessiz bir odada yankılanıp kayboluyor. Kanalımızı arkadaşlarınıza tanıtmadığınız sürece, bu ses daha geniş kitlelere ulaşamıyor.
Sizce nerede eksik kalıyorum? Kanalımızın büyümesi ve gerçek bir kitleye ulaşması için önerilerinize, eleştirilerinize ve desteğinize her zamankinden daha çok ihtiyacım var. Lütfen yorumlarda buluşalım, bu yolculuğu birlikte şekillendirelim.
Şiir Metni:
İNSANLIĞIMIZI KAYBETMEYELİM
Bir sabah daha…
Bir insan daha uyandı hayata.
Kimi ağrıyla…
Kimi borçla…
Kimi korkuyla…
Kimi de içinde taşıdığı
sessiz bir soruyla:
“Ben hâlâ ben miyim?”
Bir diş ağrısı kadar gerçek bazen hayat.
Bir uyuşukluk kadar geçici…
Bir sızı kadar derin.
İnsan bedenindeki acıyı fark ediyor da…
Ruhundaki yarayı
kaç zaman sonra hissediyor?
Dediler ki:
“Kader…”
Ama kader,
yazılmış bir mahkûmiyet değil.
İnsana verilen bir yolculuktur.
Kalem tutulmuştur elimize…
Yürümek bize bırakılmıştır.
Bazen bir insanın hayatı
bir kitap gibidir.
Bazı sayfaları acı…
Bazıları sabır…
Bazıları dua…
Ama hiçbir sayfa
boşuna yazılmaz.
Bir öğretmen hatırası kaldı geriye…
Bir sınıf…
Bir tahta…
Bir çocuk gözündeki ışık…
Ve yıllar sonra anlaşılan gerçek:
İnsana yapılan en büyük yatırım,
insana verilen değerdir.
Bir gün öğretmenler gider…
Okullar kapanır…
Duvarlar sessizleşir…
Ama öğretilen iyilik
insanın içinde yaşamaya devam eder.
Ey zaman…
Neleri alıp götürdün bizden?
Saçlarımızdan yılları…
Ellerimizden gücü…
Ama ne olur…
Kalbimizden merhameti alma.
Çünkü insan…
Malıyla değil,
makamıyla değil,
sahip olduklarıyla değil…
Başkalarının acısını
ne kadar hissedebildiğiyle insandır.
Bir çağ geliyor üzerimize…
Her şey hızlı…
Her şey tüketilebilir…
Dostluklar bile…
Sözler bile…
Hayaller bile…
Herkes birbirine benzemeye çalışıyor.
Aynı yüzler…
Aynı cümleler…
Aynı hayaller…
Aynı korkular…
Oysa insan olmak;
herkes gibi olmak değil.
Kendi vicdanının sesini
kaybetmemektir.
Aynalar önümüzde…
Gazeteler…
Ekranlar…
Sokaklar…
Kalabalıklar…
Hepsi bir şey söylüyor.
Ama en zor aynaya
bakamıyoruz:
Kendi içimize…
Çünkü insan bazen
başkasının hatasını görmekte usta,
kendi eksikliğini görmekte acemidir.
Ölüm geçiyor yanımızdan…
Sessiz bir öğretmen gibi.
Diyor ki:
“Unutma…
Burada kalıcı değilsin.”
Ama biz hâlâ
sanki sonsuza kadar yaşayacakmış gibi
kırıyoruz kalpleri.
Bir gün bütün makamlar susacak.
Bütün tartışmalar bitecek.
Bütün unvanlar toprağa dönecek.
Geriye sadece şu kalacak:
“Nasıl bir insan oldun?”
Ey dünya…
Bizi yormak için
çok şey öğrettin.
Ama insan kalmayı
öğretmeyi unuttun.
Ekonomik darlıklar olabilir…
Adalet yaralanabilir…
Eğitim aksayabilir…
Hayaller ertelenebilir…
Ama ne olur…
İnsanın içindeki insanı
öldürmeyelim.
Birbirimizi düşman görmekten önce
insan olduğumuzu hatırlayalım.
Birbirimizi yargılamadan önce
kendi kalbimize bakalım.
Çünkü bir ülke…
Sadece yollarıyla,
binalarıyla,
ekonomisiyle büyümez.
Bir ülke;
vicdanıyla büyür.
Adaletiyle büyür.
Merhametiyle büyür.
İnsanlığıyla büyür.
Ey insan…
Kaderin sırrını ararken,
kendini kaybetme.
Dünyayı değiştirirken,
kalbini değiştirme.
Çünkü en büyük kayıp;
bir şeyi kaybetmek değil…
Kaybettiklerini fark edememektir.
Bugün elimizde kalan son şeyi koruyalım:
İnsanlığımızı…
Çünkü onu kaybedersek…
Geriye ne kalır?
Sadece yaşayan bedenler…
Ama eksilen ruhlar…
Ahmet GENCAL
25.06.2026
