2026’nın 18 Temmuz Cumartesi, saat: 16.05.
Biraz
önce bir değerli arkadaşla telefonla konuştuk. Hâl hatırdan sonra,
“Yazılarınızı bazen okuyorum. Bazen de birkaç paragraf…” dedi. Kendisine terapi
amaçlı yazdığımı, yazdıklarımın edebi bir değeri olmadığını söyleyince “Yok
yok, öyle deme, bazen sohbet havasına girdiğimiz oluyor. Bazı şeyler de
alıyoruz” deyiverdi. Riyakârlık yapmadığını da ekledi. Sağ olsun.
Bir
yazar ne amaçla yazarsa yazsın yazılarının okunmasını elbette ister. Bazıları “Sırf
kendim için yazıyorum.” diyor ya pek samimi bulmuyorum bu ifadeleri. Madem sırf
kendin için yazıyorsun ne diye paylaşıyorsun.
Bir
de şu var. Gerçek yazar elbette okuyucu için yazıyor ama okuyucunun nabzına
göre şerbet vermez. Gerçi kapitalist
düzen gereği herkes şerbetçi oldu ancak biz herkesten söz etmiyoruz.
Benim
okuyucular da uzun yazmamdan şikâyetçi. Bu şikâyetlerde haklılık payı olabilir
kuşkusuz. Ancak yazar bir terzi değil ki… Boyuna posuna ve endamına göre elbise
diksin… Uygun olup olmayacağını bilmediğim halde aklıma geleni yazıveriyorum:
Yazar terzi değil konfeksiyoncudur. Okur, kafasına uyanı alır. Kafasına
uymayanı almaz. Mevlana’nın “herkes ummandan kovası kadar su alabilir.” cümlesindeki
derin felsefi düşünce aklıma geldi. Benzetmelerde hata olmaz derler. Bizim
benzetmemiz biraz öyle derin değil, serindir. Bu havalarda serinlenmeye
ihtiyacımız var.
Bazen
televizyon ekranlarında “sıcak haber” diye yanıp sönen ışıklar görmüşsünüzdür.
Belki de görmemişsiniz çünkü uzun zamandır haberler hep sıcak hep gevrek. Belki
de maksatlı oluyor. Herkes bıksın isteniyor. İçeride olanlar da dışarı da
olanlar da…
Bu
akşam oturdum
Düşündüm
bir daha
Karar
verdim ayrılmaya
Sebebini
sormadım
Kendime
bu defa
Başladım
toplanmaya
Bıktım
artık
Ben
sevmekten
Hem
sevmekten hem de böyle sevilmekten
Her
defasında
Ben
yanıyorum
Aklın
varsa sen de durma
Ben
kaçıyorum
Ben
kaçıyorum
(Kaynak:
Musixmatch, Besteciler: Murat Goktas / Murat Yildiz / Barlas Eşber Erinç)
Kaçmak
mı?
Yakışır
mı bize kaçmak?
Ne
milletimizi ne toplumumuzu ne insanlığı sevmekten kaçarız ne de bu konularda
yazmaktan…
Büyük
laf ettik değil mi?
Ben
yazıyorum ya, herkesin umurunda sanki hemen kendilerine gelecek aklı evveller…
Dün
akşam pastanede bir mimarla tanıştık. Konuştuk, başta eğitim olmak üzere birçok
bozukluktan. Bir tarihlerde konuştuğum kişilerin düşüncelerine yer verirdim
yazılarımda. Bu genç mimarın teşhisleri de çözüm yolları da güzel. Tabii mimar
ne de olsa. Ülkemizin de bir mimara ihtiyacı yok mu? Mimardan, konuştuklarımızı
blogda yazma izni aldım almasına ama yukarıda sözünü ettik ya uzun yazılardan
haz etmiyor bazı okurlar. Onun için mimarımızın sadece bir cümlesini yazıyorum:
“Her alanda adalet lazım…”
Bakınız
mahkemelerden söz edilmiyor yalnızca. Her alan deniyor… Ve benim aklıma
adaletin bir başka ifadesi geliyor. Her şeyi yerli yerine koyabilme.
“Evet,
bu çok derin ve köklü bir tanım. Hem İslami düşüncede hem de felsefi
kaynaklarda (özellikle Hz. Mevlâna’nın felsefesinde) adalet genellikle
"her şeyi yerli yerine koymak" olarak tarif edilir. Hatta bu bağlamda
zulüm ise "bir şeyi layık olmadığı, yanlış bir yere koymak" olarak
açıklanır. Örneğin; aynı bahçedeki ağaca su vermek adaletken, dikene su vermek
onun zararlı yapısını beslediği için zulüm olarak kabul edilir.”1
“Yüce
Allah'ın en güzel isimlerinden birisi olan el-Adl; maddî ve manevî olarak her
şeyi yerli yerince koyması ve yaratması anlamına gelir. İşte bu anlamda adalet,
mutlak eşitlik değildir; verilen ile hak edilen arasındaki dengeyi ifade eder.
Her ne kadar bu denge bazı durumlarda eşitlikle gerçekleşirse de mutlak anlamda
adalet, eşitlik değildir. Adalet, doğal bir ahlâk kanunudur. Allah, insanın
ontolojik anlamda yapısına adalet duygusunu ahlâkî bir ilke olarak
yerleştirmiştir. İslâm, bireysel ve toplumsal hayatın tüm katmanlarında
adaletli davranmayı emreder. Bir Müslüman, ne pahasına olursa olsun,
konuşmasında bile adaletten ayrılmamalı, hakkı ve doğruyu söylemelidir. Adaleti
gözetmek, toplumun çekirdeği olan aile içi ilişkilerden tutun da devlet yönetimine
varıncaya kadar merkezî bir konum, değer ve öneme sahiptir.
Toplumsal
hayatta herkese insanca yaşama imkânı sağlayan sosyal adalet hizmetleri,
eşitlik üzerine değil, denge üzerine kurulmalıdır. Eğer aksi bir tutum olursa,
bundan toplumsal düzen ve barış zarar görür. O hâlde, hakkaniyet ölçüsü olan
adaletin -ister lokal isterse küresel düzeyde olsun- gerçekleştirilmesi için
mücadele vermek, insan onurunu korumanın doğal bir yoludur.”2
Toplumsal
düzenimizin ve barışın zarar gördüğü ortadadır. Lütfen bakalım artık, görelim
artık, gereğini yapalım artık…
Sabahattin
Gencal, Kuzuluk, 18. 07. 2026
____________________________
1.
(AI Bakışı)
2.
(https://www.somuncubaba.net/makale/el-adl-allahin-her-seyi-yerli-yerince-koymasi-yaratmasi)
