Unutulmuş bir hikmetli sözü hatırlatmak
istiyorum:
“Dünya iyi insanların yüzü suyu
hürmetine dönüyor...”
Bir ek yaparak tekrar ediyorum:
Dünya hâlâ iyi insanların yüzü suyu
hürmetine dönüyor.
İyi, güzel, doğru dürüst, erdemli vb.
özellikleri taşıyan insan gibi insanlar hâlâ var.
83 yılım genellikle insan gibi
insanların arasında geçti. Takdirlerine mahzar oldum. Sevdim sevildim, saydım
sayıldım…
Sevmek ve sevilmenin tadına doyum
olmaz. Ama övmek ve övülmek için aynı şeyleri söyleyemeyiz. Çünkü bu kelimeler oldukça
riskli.
Her nefis övülmekten hoşlanır. Bu
hoşlanma sınırı ile kibir arasında bir kıl kadar mesafe var. Maazallah bu sınırı aşanlar cehenneme… Bu
arada bazı kibirler alçakgönüllülükle kamufle edildiği de bilinmektedir.
Öte yandan bir de küfran-ı nimet
kavramı akla geliyor: “Küfran-ı nimet, kendisine yapılan bir iyiliği görmezden
gelmek, nankörlük etmek ve verilen nimetlerin değerini bilmeyerek onları veren
güce (veya kişiye) karşı saygısızlık etmek anlamına gelen dinî ve ahlaki bir
terimdir.”
Allah’a (cc) şükürler olsun bizlere
maddi ve manevi nimetler verdi. Bunları paylaşmamak ve bizde bunlar yok demek
nankörlüğü bizden uzak olsun.
Herkesçe de bilinen bu konuyu niye
yazdığıma gelince kısaca anlatayım:
Değerli arkadaşım tüm özellikleriyle
örnek insan Sayın Ahmet Meral Bey, sağ olsun zaman zaman bizleri övmüşler hatta
üstatlık bahşetmişlerdir. Kendilerinden Allah razı olsun. Biz haddimizi
biliriz. Meral Bey, bu kez oğlum Ahmet Gencal’ın şiirleri için yazdığı yorumda
oğlumu ve beni de kapsayıcı biçimde Gencal Enstitüsü Yayınları kavramını kullandı.
Sağ olsun var olsun. Mahcup da olsam yazacağım: Bu bizim için en büyük övgüdür.
Beni tanıyanlar bilir. Taa
küçüklüğümden beri takdir edilen biriyim. Meslek hayatımda da sözlü olanlar bir
yana yazılı olarak da teşekkür, takdir, maaşla ödüllendirmelerim vardır.
Şimdiye dek kıl kadar ince sırat köprüsünden düşmedik, şimdi böyle yazarak
düşmeyiz inşallah.
İşin püf noktası şurada: Meral tarafından yapılan bu ödüllendirme benim her şeyi unuttuğumu sandığım bu anda ve yine Ahmet’in parlamaya başladığı anda oluşudur. Kendilerine bir kere daha açık teşekkürlerimizi sunarız.
Ahmet’in bir güneş gibi doğmakta olduğunun
haberini vermiştim. Şimdilerde kuşluk güneşi gibi parlamaya başlıyor… İkimizi
bir potada değerlendirsek küllerinden doğuyor da derdik.
Enstitü denince akla üretme gelir.
Bizim en büyük eksiğimiz üretememektir. Bırakın bilgi ve teknoloji üretmeyi
düşünce bile üretemiyoruz. Kabahat samur kürk olsa bile kimse üstüne almak
istemiyor. İşimiz gücümüz bahane üretmek. Neymiş? Ta Emevîler’den beri ezber
zihniyeti ve kıvır zıvır…Ya, elini tutan mı var? İmkânın mı yok? Çalış çabala…
Şahsen, ilköğretmen okulundan bahçıvan
olarak mezun edildikten sonra bahçıvanlığı yapamadım. Ya da yaptırılmadık.
Orasını karıştırmayalım. Bu benim içimde ukde olarak kaldı. Onun için düşünme
üzerine kitap yazmaya kalktım. Sayısız veri topladım. Planlamama göre çoktan
çıkacaktı bu kitap ama nedense başaramadım. Bunun üzüntüsünü çekerken oğlum
hızır gibi yetişti. Her gün terapi
olarak yazdıklarımdan hareketle harika şiirler yazıyor. Meral dostumuz bu
üretimi enstitülerin üretimine benzeterek bizleri memnun etti. Ayrıca büyük
ölçüde motive etti bizi. Allah razı olsun.
Ben planladığım kitabı yazamasam bile
oğlumun bu üreticilinden teselli bulacağım. Kitabı çıkarabilirsem derler ya
çifte kavrulmuş lokum.
Bu arada bu yazımızı, biraz önce
geldiğimiz kaplıca evinde yazıyorum. Ahmet’in laptobu ile yazıyorum. Bazen
böyle oluyor işte. Çok önemli konuyu derinlemesine işleyemiyoruz. İnşallah her
gün daha iyiye, güzele ve yararlıya doğru adımlarımızı hızlandırırız.
Her kelimemizin bir tohum olup
okuyucularımızın zihninde filizlenip büyümesi dileğiyle…
Sabahattin Gencal, Kuzuluk, 05. 07. 2026
