Aynı Yoldan Geçerken: Şikâyetten Çareye | Bir Ahmet Gencal Şiiri
Bazen hayatımızı değiştirmemiz gerekmez; ona baktığımız yeri değiştirmemiz gerekir.
Aynı yoldan geçerken gerçekten aynı hayatı mı yaşıyoruz, yoksa aynı düşünceleri mi tekrar ediyoruz?
“Aynı Yoldan Geçerken”, zihinsel monotonluk, biteviye şikâyet, öğrenilmiş çaresizlik ve insanın kendi içindeki değişim ihtiyacı üzerine bir şiir.
Günler birbirine benzedikçe yalnızca zaman ilerlemiyor; bazen bakışlarımız da eskiyor. Aynı cümleleri kuruyor, aynı şeylerden yakınıyor, aynı yollardan geçiyor ve çevremizdeki güzellikleri görmeden yaşamaya devam ediyoruz.
Oysa bir yolun kenarında daha önce fark etmediğimiz bir ağaç olabilir.
Bir insanın sesinde yıllardır duymadığımız bir bahar saklı olabilir.
Bir başka soru, bir başka bakış, küçük bir adım bile içimizde yeni bir kapı açabilir.
Bu şiirde felsefi şiir, tasavvufi düşünce, psikolojik çözümleme ve toplumsal gözlem aynı zeminde buluşuyor. Karanlığa öfkelenmek yerine küçük bir ışığın değerini, konuşmanın yanında dinlemenin önemini ve insanın kendi içindeki otomatik yaşamdan uyanabilme ihtimalini sorguluyor.
Belki de mesele hayatın değişmesini beklemek değildir.
Belki mesele, aynı hayata başka gözlerle bakabilmektir.
Çünkü hiçbir sabah dünkü sabah değildir.
Hiçbir insan dün bıraktığımız yerde kalmaz.
Ve insan yürümeye başladığında, bazen değişen yol değil, kendisidir.
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın
“Zihinsel Monotonluktan Kurtularak Çare Üretmek ”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
Sizce insanın hayatındaki asıl monotonluk nerede başlıyor: Hayatın kendisinde mi, yoksa bakış açısında mı?
Düşüncenizi yorumlarda paylaşın.
Şiirin size dokunan bir dizesi varsa onu da yazın.
Bu şiiri, aynı soruları kendisine soran bir dostunuzla paylaşmayı unutmayın.
Ahmet Gencal kanalına abone olarak; felsefi şiir, tasavvufi şiir, düşünce şiiri, insan ruhu ve hayat üzerine yeni şiirlerden haberdar olabilirsiniz.
Yeni şiirlerde buluşmak dileğiyle.
Ahmet Gencal
