Kalbin El Çektiği Yer | Zühd ve Dünyaya Bağlanmamak | Bir Ahmet Gencal Şiiri
Dünyadan kaçmadan, dünyaya esir olmadan yaşamak mümkün mü? “Kalbin El Çektiği Yer”, zühdü ve insanın sahip olduklarıyla kurduğu ilişkiyi sorgulayan bir şiir.
İnsan neye sahipse gerçekten onun sahibi midir, yoksa zamanla sahip oldukları onun kalbine mi sahip olur?
“Kalbin El Çektiği Yer”, zühd kavramından yola çıkarak insanın dünya, mal, eşya, tüketim, gösteriş ve nefs ile kurduğu ilişkiye bakıyor. Şiir; dünyayı terk etmeyi değil, dünyayı hayatın nihai amacı hâline getirmemeyi; sahip olmamayı değil, sahip olduklarının esiri olmamayı anlatıyor.
Bir yanda kanaat, şükür ve sade bir hayatın sessizliği; diğer yanda sürekli daha fazlasını isteyen modern dünyanın ekranları, vitrinleri ve karşılaştırmaları var.
Şiirin merkezinde ise tek bir soru duruyor:
Ben mi dünyayı kullanıyorum, yoksa dünya mı beni kullanıyor?
Tasavvufi açıdan zühd; dünyadan el çekmekten çok, dünyanın kalpteki hâkimiyetinden el çekmektir. Mal araç, dünya yol, kalp ise yöneliş merkezidir. İnsan sahip olduklarını kaybettiğinde kendisini de kaybetmemeyi öğrenmelidir.
Bu şiirde felsefi düşünce, tasavvufi sezgi, psikolojik çözümleme ve modern hayatın toplumsal gözlemleri aynı zeminde buluşuyor.
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın
“Zühd, Fakirlik Değil; Zengin-Fakir Her Mü’mine Gereken Bir Kalbî Tavırdır” başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
Eğer şiirin sonunda sizde de bir soru, bir duygu ya da bir hatıra kaldıysa yorumlarda paylaşabilirsiniz:
Sizce insanın dünyaya sahip olmasıyla dünyanın insana sahip olması arasındaki sınır nerede başlıyor?
Ahmet Gencal’ın çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir ve insan ruhuna odaklanan özgün şiirlerini keşfetmek için kanala abone olabilirsiniz.
Yeni şiirlerde buluşmak üzere.
#AhmetGencal
