Murâkabe ve İnsan: İçimizdeki Sessiz Hesaplaşma | Bir Ahmet Gencal Şiiri
Bazı sorular insanın karşısına kimse yokken çıkar: Kimse görmüyorsa nasılım, hangi niyetle yaşıyorum, vicdanımın karşısında ne kadar dürüstüm?
“Murâkabenin Sessizliği”, insanın dışarıdaki bakışlardan içindeki hakikate doğru yaptığı sessiz yolculuğu anlatan bir Ahmet Gencal şiiri.
Murâkabe; yalnızca “Allah beni görüyor” düşüncesinde kalmayan, zamanla insanın niyetini, iradesini, davranışlarını ve vicdanını dönüştüren bir bilinç hâlidir. Şiir, görünmek ile gerçekten doğru olmak arasındaki farkı sorgularken; ihlâs, tefekkür, muhasebe, tevbe, huzur ve insanın kendi nefsiyle mücadelesi üzerinden ilerliyor.
Bugünün dünyasında insan her zamankinden daha fazla görünür hâle geliyor. Ekranlar, bildirimler, alkışlar ve başkalarının bakışı arasında kendi iç sesimizi kaybetmemek belki de en zor meselelerden biri. Murâkabe ise başka bir bakışı hatırlatıyor: Kimse görmediğinde de doğru kalabilmek.
Bu şiirde yalnızca bireyin iç dünyası değil, toplumun vicdanı da sorgulanıyor. Emanet, adalet, sorumluluk ve insanın kimse bakmazken yaptığı seçimler; sessiz bir iç muhasebenin parçaları olarak karşımıza çıkıyor.
Ve belki şiirin sonunda bütün yollar aynı yere çıkıyor:
Görülmek değil, hakikatin huzurunda kendin olabilmek…
Korkuyla değil; farkındalık, ihlâs, umut ve huzurla yaşayabilmek…
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın
“Murâkabe İlâhî Gözetim Altında Olma Şuurudur”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/...
Sizce insanın gerçek karakteri en çok ne zaman ortaya çıkar: Herkes onu görürken mi, yoksa kimse bakmazken mi?
Düşüncenizi yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Ahmet Gencal’ın çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir ve insanın iç dünyasına odaklanan diğer şiirlerini keşfetmek için kanala abone olmayı unutmayın.
Yeni şiirlerde buluşmak üzere.
