Nefsin Gölgesinde Bir İnsan | Bir Ahmet Gencal Şiiri
İnsan bazen kendi içine kapanan bir kapıdır — anahtarı cebindedir de hangi cebinde olduğunu bilmez. "Nefsin Gölgesinde Bir İnsan", nefsi bir düşman değil, kendimizden sakladığımız en yakın gölge olarak dinliyor.
Bu şiir; riyâzeti sofradan çekilen bir ekmek değil, kalbin ortasından kaldırılan bir sofra olarak yeniden düşünür. Sevmek ama sahip olmamak, kazanmak ama kazandığının esiri olmamak üzerine kurulu bu metin, çağımızın görünürlük tutkusuna da sessizce bir ayna tutar: bir yüz bin ekranda çoğalırken, insan bazen kendine bakmak için değil kendini göstermek için yaşar.
Tasavvufi bir sadelikle örülen dizeler, nefis ile irade arasındaki o ince çizgiyi arıyor — insanın en zor savaşının uzaklarda değil, aynı göğsün içinde sürdüğünü hatırlatıyor. Şiir, kibrin ibadetin gölgesinde büyüyebileceğini, sadeliğin bile bir üstünlük duygusuna dönüşebileceğini söylerken; asıl değişimin insanın kendini iyi ilan ettiği gün değil, kendi eksikliğini dürüstçe gördüğü gün başladığını fısıldıyor.
Kapanışta özgürlük yeniden tanımlanır: istediğini yapmak değil, istediğinin seni yönetemediği o sessiz yer.
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın
“Riyâzet İnsanın İradesini Güçlendirme Sanatıdır”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/...
riyazet-insann-iradesini-guclendirme.html
Bu şiir sizde neyi çağrıştırdı? Kendi "nefis" tanımınızı, ya da bu dizelerden size en çok dokunan satırı yorumlarda paylaşın — her yorumu okuyorum.
Kanaldaki diğer şiirleri de keşfetmek isterseniz, çağdaş Türk şiirinin felsefi ve tasavvufi izlerini süren diğer videolara göz atabilirsiniz. Bu yolculuğa devam etmek isterseniz abone olmayı unutmayın — her yeni şiir, insan ruhuna dair başka bir katmanı açıyor.
