“Kendimizi Görme Denemesi veya Bilimsel Dedikodu ” adlı bu kitabı yazdım; fakat kendimi göremedim. İhtimal siz de kendinizi göremeyeceksiniz. Ama hiç olmazsa bu konuda düşünebileceksiniz. Beni de az çok görebileceksiniz gibime geliyor. “Senden bana ne?” diyenlere diyeceğim yok; ancak Montaigne’nin “Bir insanda insanlığın tüm halleri, sorunları bulunur.” sözünü dikkate alanlar, kim bilir, bakarsın kendilerini de görmeye başlarlar.
Bu yazdıklarımı, aslında kitabın içinde belki de defalarca yazmışımdır. Şimdi, yazmak istediğim şu:
Kitaba yapacağım eklerin altlarını çizeceğim. Önemli şeylerin altları çizilir derler, siz böyle düşünmeyin. Bu kısım sonradan eklendi diye düşünün yeter.
Ne uzatıyorum ki; size, belki de bundan önce hiç okumadığınız, çok uzun bir zaman diliminde yazılan bir deneme sunuyorum. Denemeler de kesin bilgi var mı? Yok; ama bu kitapta kesin bilgi de var. Denemeler de ispat kaygısı var mı? Yok, ama bu kitap da o da var. Şiir de var, fıkra da, anı da… Var oğlu var. O halde denemeyi edebi bir terim olarak düşünmeyelim; denemek olarak düşünelim.
Sabahattin Gencal, Önsöz'den, Kendimizi Görme Denemesi veya Bilimsel Dedikodu, Cinius yayınları, İstanbul, 2019
