“ARKADAŞLIK
DA BİR SANATTIR.”
Arkadaşlığın ne derece önemli olduğunu hepimiz
biliriz. Yine asker arkadaşlığının, okul arkadaşlığının farklı olduğunu da
biliriz. Ya, yatılı okul arkadaşlığı?
Arkadaşlığın miadı dolar mı dolmaz mı bilemem;
ama yatılı okul arkadaşlığının miadının dolmayacağını, tecrübeye
dayanarak söyleyebiliriz. Bütün arkadaşlıkların böyle olması dileğiyle
bugünümü kayıt altına alalım:
59 yıl, dile kolay. Evet, 59 yıl sonra iki arkadaşın
buluşma anını düşünün. Bu arkadaşların duygu ve düşüncelerini anlamaya çalışın.
Yazması zor. Derler ya, anlatılamaz yaşanır.
Öyle bir gün yaşadım ki; doğduğum yöreleri de
hatırladım. Öyle bir gün yaşadım ki Yatılı ilköğretmen okulundaki günlerimi de
hatırladım. Öyle bir gün yaşadım ki arkadaşlığın ne olduğu konusundaki
düşüncelerimi tazeledim…
Bütün bunları bana yaşatmaya vesile olan değerli
arkadaşım Riva Eğitim ve Kültür ve Sanat Vakfı Kurucusu ve Mütevelli Heyeti
Başkanı, (çeşitli alanlarla ilgili) koleksiyoner, İstanbul Devlet Güzel
Sanatlar Akademisi (Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi) Grafik Tasarım
Bölümü mezunu ve iş adamı Sayın Sedat Yazıcı bugün bizi, Beykoz'daki çiftlik evinde
ağırladı.
Arkadaşlığımız Erzurum Yavuz Selim İlköğretmen
Okulu'ndan. Üç yıl aynı sınıfta okuduk, aynı havayı teneffüs ettik.
Arkadaşımızın resim yeteneği çok iyi olduğu için lise bölümüne Çapa
İlköğretmen Okulunda devam etti. Ondan sonra da Güzel Sanatlar Akademisine…
Yani birbirimizi görüşümüzün en son tarihi 1958.
Sedat arkadaşımız, sağ olsunlar araştırmışlar ve
3 yıl kadar önce telefonumu bulmuşlar. Böylece telefonda görüşmeye başladık.
Ben zorunlu olarak İstanbul’a gelince yakınlaşmış olduk ve yüz yüze görüşmemiz
nasip oldu.
Televizyonlarda, böyle seneler sonra buluşanları konu
ediniyorlar. Duygulu sahneler sergiliyorlar. Bizim buluşmamız da duyguluydu
gerçi; ama biz, yukarıda da belirttiğim üzere zihnimizin arka planında
okulumuzu, arkadaşlarımızı ve öğretmenlerimizi görüyorduk. Ayrıca ikimiz de
Çaykaralı olmamız sıfatıyla Çaykara’yı ve birbirine çok uzak olmayan
köylerimizi görüyorduk. Yani buluşmamız öyle birkaç saatlik bir programlı
sergilenemez.
Ağırlanmamız da, tek kelimeyle mükemmel.
Eski günleri yad edişimiz, büyüklerimizin yaşamından
söz edişimiz de…
Uzatmayalım çiftlik evinde kaldığımız her anı dolu
dolu ve mükemmel biçimde yaşadık. Böyle bir gün yaşamamıza vesile olan değerli
arkadaşım Sedat Yazıcı’ya ve tüm aile bireylerine ne kadar teşekkür
etsem azdır.
Bir sanatkârın evinde ağırlanmamız bize çok şey
kazandırdı. Birincisi: “Arkadaşlık da bir sanattır.” yargısına vardık.
Arkadaşlıkların sürmesi dileğiyle.
Çekmeköy-İstanbul, 04. 01.
2018
___________________________
SabahattinGencal, İNSAN MANZARALARI VEYA İKİNDİ SOHBETLERİ, Cinius Yayınları, İstanbul, 2019
