(…)
Senden
Sonra Ben adlı eseri okumadım, okuma-ya da niyetim yok. Bu eserin tanıtım
yazısından birkaç paragraf:
“Louisa
Clark ve Will Traynor birlikte altı ay geçirmiştir. Koca bir yılın yarısı… Ve
bu altı ay çok şeyi değiştirmiştir. Lou artık kendi hayallerinden korkan o
kasabalı kız değildir fakat hayatı Will’in istediği gibi cesurca yaşamayı da
başaramıyordur. Sevdiklerini kaybeden insanların yollarına nasıl devam
ettiklerini bilmiyordur çünkü Will’in olmadığı bir dünya onun için hâlâ
katlanılması zor bir yerdir. Boş bir apartman dairesinde yaşıyor, havaalanında
korkunç bir işte çalışıyordur. Yaşasa da onun için hayat diye bir şey yoktur,
ta ki karşısına onu Will’e götüren, kimsenin haberinin olmadığı bir bağlantı
çıkana dek…
Kederden
arınma yolculuğu hiçbir zaman dolambaçsız değildir ama hayat bazen o incecik
çizgide yürürken sunar mucizelerini… Lou sonunda umudu tekrar bulup yeni bir
hayat için hayaller kurmaya başlayabilecek midir?”
Birlikte
altı ay geçirmişler…
Ya
biz? 52 yıl, öyle böyle değil herkese örnek olacak bir hayat yaşadık… Ancak bu
hayatı senaryolaştıramadım.
Mores’in
deyişiyle, şimdilerde kederden arınma yolculuğundayım… Mores herhalde,
okuyucularını kederlendirmemek için dokunaklı dilin yanı sıra esprili bir dil
de kullanabiliyor. Ben de espri de arama.
Roman
yazarı ve gazeteci Bayan Jojo Moyes’den de alıntı yapmak varmış. Rahmetli eşim
çok alıntı yaptğımdan yakınırdı. “Bilmiyorum” deyişimi yadırgardı.
Kimbilir,
Mores’i okumaya niyetimin olmamasını da yadırgardı.
Evliliğimizin
ilk yıllarında ilgi çekici öyküler, romanlar okurduk beraberce. Çok kez ben
okurdum o dinlerdi. Bazen de… Daha sonraları radyo dizilerini, televizyon
aldıktan sonra da TV dizilerini izledik beraberce. Dizinin akışı ve sonucu
hakkındaki öngörüleri genellikle doğru çıkardı.
Şimdilerde
roman da okuyamıyorum, aslında çoktan beri roman okuyamıyorum. Dizi de
seyretmiyorum.
Kendi
romanımızı, dizimizi yaşıyoruz.
Çekmeköy-İstanbul,
26. 04. 2017
__________________________________
SabahattinGencal, HAYATIM’DAN SONRA…, Cinius Yayınları, İstanbul, 2020
