Bugün 25 Haziran 2026 Perşembe.
Bugün Çekmeköy
Ağız ve Diş Sağlığı Merkezinde bir diş çektirdim. Allah’a(cc) hamd olsun, bir
sorun çıkmadı. Bu anda sol yanağım uyuşuk olduğu halde yazmaya çalışıyorum.
Uyuşukluk geçince ağrı başlar herhalde.
Böyle bir
durumda da yazı yazılır mı? Edebiyatçılar yazmaz belki, çünkü sözlerin en
güzelini en güzel biçimde yazmak isteyebilirler. Benim öyle bir kaygım yok.
Mehmet Akif Ersoy’un yaklaşımını benimseyenlerden biriyim:
"Şudur cihânda benim en beğendiğim meslek;
Sözüm odun
gibi olsun, hakîkat olsun tek!"
Yanlış anlaşılmasın. Gelişi güzel yazmaktan söz etmiyorum. Elbette okuyucuya saygı borcumu eda edecek biçimde özenle yazmaya çalışırız yine de…
Önceki
yazılarımda benzetmelere, istiarelere fazla yer verdiydim. (Şimdi bunlara
metafor diyorlar. Sanki biraz daha havalı oluyor gibi.) Bir arkadaşımız
yorumunda imalı anlatımların anlaşılamayacağını söyledi. Onun için olduğu gibi
dümdüz yazacağım.
Yöntemimi
biliyorsunuzdur. Kendim bizzat gözlem ve araştırma yapamadığım için yazılı ve
görsel medyaya bakıyorum. Medya toplumun aynasıdır derler ya işte onun için
aynalarda gördüklerimi aktaracağım yine.
Yazılı ve
görsel medyanın ne derece doğru olduğu sorunu da var. Tabii kendimce eleme
yapıyorum. Dikkat etmeme rağmen yanlışı da not etmiş olabilirim. Onun için
okuyucularımız da dikkat etsinler. (Aklıma geldi, öğretmenken bazen yanlış
yazardım /söylerdim. Hemen parmaklar kalkardı. Öğretmenim Öğretmenim… Öğretmenliği
çok özlüyorum)
Şimdi saat.
13.47 Postaya giriyoruz:
"İki Gün
Bir Değil" mail servisi bir ALTINOLUK hizmetinden bir mail:
Kader İnancı
Cenâb-ı Hak
buyuruyor:
Bismillahirrahmanirrahim
“Yeryüzünde vukû bulan ve sizin başınıza gelen herhangi bir musîbet yoktur ki, biz onu yaratmadan önce bir kitapta yazılmış olmasın! Şüphesiz bu, Allah’a göre kolaydır.” (Hadîd, 22)
Bu konu
işleniyor sayfada. Anlatmama gerek var mı bilemem. Yalnız şu kadarını yazayım. Kaderimizi
biz yazıyoruz. Allah (cc) bunu önceden bildiği için yazıyor. Yani yazılan
senaryoyu oynuyor değiliz.
MHRS
bildirimleri var. İstanbul- (Anadolu)- Sağlık Bilimleri Üniversitesi Sultan
Abdülhamid Han Eğitim ve Araştırma Hastanesi Göz Kliniğinde 29. 06. 2026’da
randevum var. Sağ olsunlar onu hatırlatıyorlar.
İnsanın
yaşlandığı nasıl anlaşılır? İşte böyle. Her organın gücü azalıyor. Tabii beynimizin
de azalıyor gücü. Azalmasa böyle mi yazardım.
Şimdi de WhatsApp’ın kapısını açıyoruz. Yavuz Selim Ailesi (Mezun olduğum İlköğretmen Okulu mezunlarının kurduğu grup) maillerine bakıyoruz.
Üzücü haberi
öğreniyorum: Pulur-Yavuz Selim’de Resim Öğretmenimiz Burhan Alkar Bey vefat
etmiştir. Orta birinci ve ikinci sınıfta resim derslerimize gelen ve bize resim
ve sanatı sevdiren ve de kişiliği ile örnek olan biriydi. Allah (cc) onun ve
ölmüş tüm öğretmenlerimizin ve de tüm ölülerimizin mekânını cennet etsin.
Gazeteler de yazdı ama takip edemedim:
“Türk heykel
sanatının önemli isimlerinden Burhan Alkar yaşamını yitirdi
Türk heykel
sanatının gelişimine önemli katkılar sunan heykeltıraş ve sanat eğitimcisi Burhan Alkar, 23 Haziran’da
hayatını kaybetti. Anıt heykelleriyle tanınan Alkar, Türkiye’de ve yurt dışında
çok sayıda esere imza attı. Cumhuriyet,23.06.2026, (https://www.cumhuriyet.com.tr/turkiye/turk-heykel-sanatinin-onemli-isimlerinden-burhan-alkar-yasamini-yitirdi-2514824)
“Ölüm en büyük
derstir.” derler. “Ölüm, geçici dünya heveslerini unutturan, anın kıymetini
bilmeyi öğreten ve insanı manevi anlamda olgunlaştıran en etkili uyarıdır. Fani
yaşamın sınırlarını hatırlatarak, hayatı ve sahip olunan değerleri daha anlamlı
kılmak için güçlü bir içgörü sunar.”
Aklıma ne
geldi tahmin edebiliyor musunuz? Günümüz Türkiye’sindeki siyasetçiler. Yine
onları, ölümden de ders almamakla, öteki dünyayı düşünmeksizin kötü yönetime
devam etmekle suçlayacaktım. Bunu aklıma şeytan mı getirdi acaba? Bazen, hiç
ummadığınız anda şeytan kafamızı karıştırabilir. Böyle olunca hemen Euzu
besmele çekiyorum: “Euzü billahi mineşşeytanirracim Bismillahirrahmanirrahim.”
Öyle işkembeden atmak yok. Hukuki bakımdan bir yana vicdanen de sorumlu
olursun. Varsa bir eleştirin delillerini sıralarsan. Başka türlü İBB
iftiracılarından bir farkın kalmaz.
Kaldı ki hep
başkalarını değil kendimizi de eleştirmeliyiz…
Oğlum Ahmet’ten
fotoğraflar. Diş çekimi hatıraları… Birkaçını seçeyim bu yazı için… Dişçi
koltuğumdaki fotoğrafı yayınlayıp yayınlamayacağıma karar veremedim.
Şimdi de Prof.
Dr. İsmail Hakkı Aydın’ın sözleri geldi aklıma. İnsan bir karar verdiğinde
kafasındaki milyarlarca nöronun hepsi birbirleriyle iletişime geçermiş. “İnsan beyninde yaklaşık 86 milyar
nöron (sinir hücresi) bulunmaktadır. Bu nöronlar haricinde beynimizde
nöronları destekleyen, besleyen ve koruyan yaklaşık bir o kadar da glia hücresi
yer alır.” Allah’ım ne
büyüksün.
Şimdi de Facebook’tayız. Hiç tanımadığım
kişilerin paylaştıkları var çoğunlukla. Gerçi bazen yararlı paylaşımları da
oluyor ama… Akış da çok hızlı. Burada yararlı olanı yakalamak oldukça zor.
Ben birkaçını
yazayım, siz yeniden değerlendiriniz:
Almanya savaşı
kaybedince Bernard Adenauer yıkıntılar arasında şöyle der:
"Umarım
bir daha İsa bile gelse, tüm yetkiyi bir insana verecek kadar aptal
olmayız."
*
Her yazar,
içten içe iyi bir okur tarafından anlaşılmak ister. Ancak anlaşılmak kadar
sorgulanmaya da gereksinim duyar. Bazen bir eleştirmenin işaret ettiği eksiklik
yazarı uzun bir yolculuğa çıkarırken bazen de fark etmediği bir gücü görünür
kılar. İyi eleştiri, yazarın ufkunu açar, derinleştirir.
Eleştirinin
geri çekildiği yerde çoğu zaman beğeni iktidarı güçlenir. Çünkü tartışmanın
olmadığı yerde, az sayıda kişinin estetik tercihleri geri planda bir ölçüye
dönüşür. Böylece edebiyat, eleştirinin çoğul sesinden uzaklaşır ve dar bir
beğeni alanı içinde dönüp durur. (Edebiyatta Sesi Kısılan Eleştiri / Figen
Sariye)
*
Ve sonra ilahi
adalet diye adaleti gökyüzüne çıkardılar ki yeryüzünde ondan söz edilmesin.
(Ali Şeriatı)
*
Haydi şimdi
kalk bakalım... silkin şöyle bir
At üzerinden
hayatın yorgunluğunu...
vakit
zannettiğinden daha az.
Haydi kalk
bakalım...
şimdi YAŞAMAK
ZAMANI
Can YÜCEL
*
Şimdi
gazetelere geçiyoruz:
(Spor gazetelerinde birçok bomba haber var.
Çoğu gerçekleşmeyecek cinsten…Onun için geçiyoruz.)
“Avrupa
genelinde etkisini artıran aşırı sıcak hava dalgası, onlarca kişinin yaşamını
yitirmesine, ulaşım ve enerji altyapısında aksamalara, eğitim kurumları ile
kültürel mekanların geçici olarak kapatılmasına neden oldu. Fransa'da sıcaklık
kaynaklı ölü sayısı 50'ye ulaşırken, İspanya'da yalnızca dört günlük süreçte
212 kişi hayatını kaybetti. Meteoroloji kurumları, yüksek sıcaklıkların hafta
sonuna kadar etkisini sürdürebileceği uyarısında bulundu.”
(25/06/2026
14:24, KAYNAK: Anadolu Ajansı (AA)
*
Ankara'da
düzenlenecek NATO Zirvesi öncesinde bazı medya kuruluşlarının akreditasyon
başvurularının reddedilmesi tartışma yaratırken, NATO'dan konuya ilişkin ilk
açıklama geldi. İttifak, akreditasyon süreçlerinde ev sahibi ülkenin
değerlendirmelerinin esas alındığını belirterek Türk makamlarıyla temas halinde
olduklarını duyurdu.
(Karar, 25.
06. 2026)
*
“Demokrasi
seçimsiz olmaz. Millet iradesinin dile gelmesinin daha uygun bir yolu henüz
bulunamadı çünkü. Ancak seçim de birtakım şekil özelliklerine indirgenemez. Bir
toplumda vatandaşlık bilinci, sandık kültürü ve demokrasi ahlakı yerleşmemişse
milli iradenin tezahüründen ziyade çoğunluğun azınlığa tahakkümü gerçekleşir.”
(İbrahim Kiras, Demokraside hülle olur mu? Karar, 25. 06. 2026)
*
“İnsanlar
hakkında bizi şaşırtan şeylerin azalması, bir başka deyişle herkesin kolayca
tahmin edilebilir kişiliklere dönüşmesi her geçen gün kendimiz gibi olma
cesaretini yitiriyor olmamızdan. Herkes gibi olmanın kutsandığı,
olmayanların bir çeşit maluliyet içinde olduğu bir zamanda yaşıyoruz.
Görünüşümüzden davranışlarımıza, beğendiklerimizden nefret ettiklerimize,
beklentilerimizden hayallerimize kadar hemen her halimizde günün geçerli belletilen
standartlarına uymak zorunda bırakılıyoruz adeta. Trendler sadece zevklerin ve
renklerin değil, hayatın da yerini alıyor hızla. Çünkü ezberleri ifa etmeye
yaşamak denemez, hayatın otomasyonu bu artık!” (Gökhan Özcan, O derin sızı, Yeni
Şafak, 25/06/2026)
(…)
Ben, toplumun
içine giremediğim için işte böyle aynalara bakıyorum. Aynalar doğru söyler mi?
Ya da aynalara çeşitli gözlükler takarak mı bakıyorlar? Birçok soru akla gelebilir.
Benim aynalara bakmakla zamanı israf edip etmediğim de tartışılabilir elbet.
Ama benim amacım aynalarda görünenleri sayıp dökmek değildir. Bu görüntülerin her gün güzele, doğruya ve
iyiye doğru dönüşmesi için herkesin elinden geleni yapması gerektiğini vurgulamaktır.
Her ortamda,
her durumda bir başka deyişle sol yanağımda uyuşukluğun yerini ağrıya bıraktığı
anda bile feryat edercesine yazıyorum: Bizleri işlerine geldiği biçimlere,
kişiliklere dönüştürmek isteyenler olabilir. Bunun için ekonomik zorluklarla
karşı karşıya bırakılabiliriz, eğitimden yoksun kalabiliriz, adalet konusunda
hayal kırıklığına uğrayabiliriz… Ne olursa olsun kişiliğimizi kaybetmemeliyiz. Yurttaşlarımızın
da kişiliklerini kaybetmelerine seyirci kalmamalıyız.
Cumhuriyetimizi,
demokrasimizi kaybetmemeyi konuşurken öyle bir noktaya geldik ki insanlığımızı
kaybetmekten korkar olduk…
Yukarıdaki
aynalarda bu söylediklerim yazmıyor belki ama ben yazmadığım daha birçok aynaya
baktım.
Aslında iyi
başlamıştık. Sonu pek iyi olmadı galiba? Derler mi ki bir yanağı uyuşmuş
birinin yazacağı bu kadar olur. Ya, peki, her yönüyle uyuşturulmuş birilerinin…
Ne derler?
Kısa kes, Aydın abası olsun.
Hayırlı günler
dileğiyle…
Sabahattin Gencal,
İstanbul, 25. 06. 2026
