Bugün
10 Temmuz Cuma. Saat 18. 12.
Biraz
önceki gözlemlerimi yazmak üzere laptopun başındayım: Balkona masa kurmadık.
İkindi
namazını kıldıktan sonra balkona çıktım. Bu saatlerde beş çayı güzel oluyor ama
çay yaptırmadım tabağımdaki atıştırmalıklarla yetindim.
Balkon
kenarlığındaki geniş mermer üzerine koydum tabağımı. Parmaklarım tabağıma gidip
gelirken gözlerim çevrede:
Balkonumuz
çimenle aynı hizada olduğu için ben de çimenlerin ortasındayım sanki. Ihlamur
ağacının dibinde filizler var. Ihlamur yaprakları ağır ağır sallanırken
filizler kıpır kıpır. Öyle ki gövdeleri bile sallanıyor, oynuyor adeta. Rahmetli
eşim Sağ olsaydı “Kuban olsun!” derdi herhalde. Esinti durunca filizcikler de
duruyor. İkindi güneşinde birer yıldız gibiler. Demek oluyor ki bazı ağaçların
yıldızları dibinde. Ama farkında değiller, böyle anlarda sanki insan gibiler.
Otlar
da sallanır. Otlar da birbirlerine benzemiyor.
Çatı sularının aktığı oluk gibi aralığa yakın olanlar biraz daha
kalınca. Aralarında çiçekler de var. Papatyaya benzeyen ama papatya olmayanlar. İsmi konmayanlar. Bunlar biraz daha büyüyünce
görecekler günlerini. Yine biçilecekler.
Biçilmek kelimesi bile üzücü insanlar için…
Balkonla
çatı suyunun aktığı beton oluk arasında 5 karo taşı kadar uzaklık var. Her karo
taşı 35 cm. var gibi… Ta uçta karıncalar takım takım. Görevdeler her halde.
Biraz sonra beton oluk dediğimiz yerden bir kedi geliyor. Şimdi karo taşlarının
üzerine çıktı. Karıncalara göre dev gibi. Ağır ağır geçip gitti. Karıncaları
tank gibi ezmiş olmasın. O kadarını göremiyorum.
Bir
kuşun kanat sesi fıııırrrr diye geçti ortadan. Bu ne kuşu? Kuğuların sesleri de
gelmeye başladı. Bir güvercin indi sağ yana sonra 30 derecelik bir açıyla
havalanarak ıhlamur dalına kondu. Bayağı yakınımda. Gagasının dala indirip
kaldıryor. Ne oluyor? Başka dala geçti.
Dal çok dallar arasında görülmüyor. Uçup gitti mi acaba? Şimdi de çam ağacında
iki güvercin. Bunlar değişik. Her halde özel olarak beslenenler. ..
Hava
da kararında durmuyor. Zaman zaman esiyor yine. Filizciklerde yine heyecan var.
Karıncalar tek tük yok gibi. Bir kedi daha geçiyor.
Koşu
yolundan yürüyen/motorlu koltukla bir kadın geçiyor. Kucağında olanları
göremiyorum ama elinde telefon. Genellikle sabah ve akşamları yürüyenleri
görürdük. Demek ki bugün hava serin olduğu için… Bir genç kız geçiyor tepesinde
gözlükleri. Biraz sonra bir aile. Evet
biri bab olmalı. Biri oğul biri ya gelin ya da kız. Yanlarında iki kedi.
Konuştuklarını duyamıyorum. Kulaklarım biraz ağırlaştı da… Kedinin biri bana
doğru geliyor. Biri aileyle yürüyüşe devam…
Tabaktakiler
bitti ama gözlem bitmedi. Bitmez de biraz sonra başlar akşam yürüyüşleri.
İnsanlar
yürüyüşlerinden belli olur mu? Beden dili kursuna gittim ama bir teşhis
koyamıyorum. Teşhis koyamamak belki de daha iyi oluyor. Öyle ya içlerinden
geçenleri anlasan bu yarım saatlik balkon keyfi zıkkım olabilirdi. Galiba
burada bencil oldum. Yok öyle şey dertlileri görmezden gelip balkon sefası
yapmak doğru olmaz. Deve kuşu gibi başı toprağa gömmek de…
Benim
yazılarım hep böyle oluyor. Güneşli başlayıp bulutlu bitiyor. Daha doğrusu
toplumun aynalarına bakınca gözlerimize inanamıyoruz. Hele de televizyonları
dinleyince. Televizyondaki haberleri özetlemeye gerek yok. Mutlaka siz de
dinlemiş ve her normal insan gibi tepeden tırnağa ıslanmışsınızdır. Böylesi
hukuksuzluklar olmaz. Yurdun birçok
yerinde gizli açlık /beslenme yetersizliği varken böyle savurganlık ve böyle yetersizlik olmaz…
Ben
Facebook’tan alıntı yapacağım:
“Attali’nin
en çarpıcı cümlesi, yalnızca bir duygu ifadesi değil, güçlü bir vicdan
çağrısıdır: “Dünyada olup bitenlere dair ufacık bir fikriniz varsa mutlu
olmak küfür sayılır.” Bu söz, mutsuzluğu yüceltmek anlamına gelmez;
başkalarının acısını görmezden gelerek kurulan bireysel mutluluğun ahlaki
bakımdan eksik olduğunu hatırlatır.”
Ben
bir balkon sefası süremezken… Sen de ve insanım diyenler de bireysel mutluluğu
ahlaki sayamazsınız.
Toplumca
mutlu olmak için var gücümüzle çalışmak ve Atatürk’ün hedef gösterdiği çağdaş
uygarlık düzeyinin üstüne çıkmak gerekir. Bunun lami ciimi yok. Böyleyken aziz
milletimizi yanlış yönlendirenler de çıkabiliyor. Yine facebook’tan bir alıntı yapacağım.
İnşallah doğru değildir. Doğruysa ne diyeyim? Çok yazık… Bu arada bu yazıyı
paylaşanın bu fikirlerine katılıyorum.
İmam
Hatip Kökenli Bir Profesör Ne Söylüyor?
ODTÜ
öğretim üyesi, felsefe profesörü Yasin Ceylan, Habertürk’te Kübra Par’ın
sorularını yanıtlıyor.
Ceylan’ın
bir özelliği de imam hatip lisesi mezunu olması.
Söz
gençliğe gelince Prof. Ceylan, “başarılı gençlik” yerine “dindar gençlik”
yetiştirmenin doğru olmadığını söylüyor ve gerekçesini şöyle açıklıyor:
“Çünkü
Müslüman, dünya mutluluğu peşinde değildir; öbür dünya mutluluğunu hedefler.
İmam hatipte okudum, medreseden geliyorum. İslam’ın öngördüğü dünya, öbür
dünyaya yatırımdır; buraya geçici bakar. Dünya mutluluğu ikinci plandadır, asıl
mutluluk ertelenmiş mutluluktur. Bir insanın zihninde bu varken neden bu
dünyada bu kadar başarılı olsun? Yatırımı öbür tarafa yapar.
İslam’ın
Batı tipi bir medeniyet kurma ideali yoktur, ihtimali de yoktur. Batı
medeniyetinde bilim, sanat, edebiyat, refah, neşe, şiir vardır. İslam böyle bir
toplum öngörmüyor.
Ben
de iddia ediyorum ki dünya mutluluğu olmadan başarı olmaz; dünya mutluluğu
olmadan ahlak da olmaz. Mutsuz insan ahlaklı olamaz, sevemez. Mutsuzlar
arasında dayanışma da olamaz.”
“Ya o insanlar ahirete çalıştıkları için
mutlularsa?”
“Bu, insan tabiatına aykırıdır. İnsan tabiatı
bu dünyaya yönelik mutluluk ister. Dünyasını mükemmelleştirmeyen insan, kim
olursa olsun mutsuzdur.”
https://www.facebook.com/ali.r.cakir
*
Büyüklerimiz
bize Sevgili Peygamberimizin (sav)bir sözünü öğretmişlerdi:
“Bu
dünyayı istiyorsan bilime sarıl, öteki dünyayı istiyorsan bilime sarıl. Hem bu
dünyayı hem öteki dünyayı istiyorsan yine bilime sarıl.”
Bu
arada Kur’an-ı Kerim’in bu dünyadaki hayatımızı tanzim için gönderildiğini
söyleyen birçok ilâhiyatçımız var. Bu dünyasını düzenleyemeyenler öbür
dünyalarını nasıl düzeltecekler?
İnşallah
balkon sefası yapabildiğimiz günleri de göreceğiz.
Sabahattin
Gencal, Kuzuluk, 10. 07. 2026
