Yaşam öykümü anlatmaya
çalıştığım oldu, ama dinletemedim.
Anılarımı yazmaya çalıştım,
beceremedim.
Denemelerimde bocaladım.
Olmadı, olmadı. Bende kafa
da kalmadı, tabii umut da.
Umutlarımın tükendiği daha
doğrusu umutlarla birlikte tükenmekte olduğumuz bu anda devreye eşim giriyor.
47 yıldır bir yastığa baş
koyduğumuz, acı tatlı günleri birlikte paylaştığımız cefakâr, vefakâr sevgili
eşim son bir iki aydır hep “Yaz.” diyor bana. Artık bir cümleyi bile doğru
dürüst kuramayacak duruma kadar gerilediğim bir durumdayken beni yazmaya teşvik
etti.
Ücretsiz olarak açtığım
birçok İnternet Blogunda yazmaya başladım. Bazılarında yazmaya devam ediyorum. Açık
deyişle zaman öldürüyorum.
İnsan yazdıkça açılıyor.
Bunu, eşim de gördü. O artık menajerim, O, artık okur temsilcim oldu. Yazdığımı
Ona okuyorum. Beğenirse yayınlıyorum.
Menajerliğimi üstlenen sevgili eşim
Nurhayat “BEN” adıyla bir eser
yazmamı istiyor benden.
Yazamayacağımı defalarca söylememe rağmen
ısrar ediyor. Unuttuğumu söylüyorum. “Ben
sana hatırlatırım.” diyor. Hatırlatıyor da.
Bu yarım asırda zaman zaman
hayatımı anlatmıştım O’na. Hiç unutmamış. Olduğu gibi, tarihi bir film gibi
anlatıyor. Maşallahı var eşimin, kendisine anlatılanı virgülü, virgülüne
anlatabilir. Bazen seyredemediğim dizi filmleri öyle anlatır ki seyretmiş gibi
olurum. “Asıl senin romanının yazılması gerekir.” derim, kendisine. “Hayır.”
der ve ekler. “Senin hayatın, senin
mücadelen, senin azmin; senin yaşadığın çevreler ve bu çevrelerdeki sevilmen
dizi filmlere taş çıkartır.” der ki biraz da doğrudur.
Geçenlerde; çocukluğumu
geçirdiğim Doğu Kara-deniz’de, bir orman içi köyünde çekilen Cumhuriyetin ilk
yıllarını konu edinen bir film izledik. Bu çok güzel ve başarılı filimle
kıyaslayarak “Senin hayatım dizi olur.”
diyor “menajerim” dediğim eşim.
Aslında herkes de “Benim
hayatım roman olur.” demiyor mu? Eşim ısrarını sürdürüyor.
“Ismarlama yazılar başarılı olduğu nerde görüldü?” diyorum. Sonra sadece gördüklerimi anlatmamın bir anlatı olmaktan ileri gidemeyeceğini
belirtiyorum.
Anlayacağınız tartışıyoruz.
Biliyor musunuz bunca yıldır tartışmadık eşimle. Onun tansiyonu çıktığı zaman
ben altta kalırım. Benim şekerim düştüğü zaman o alttan alır. Birbirimizi hep
anlamışızdır, güzel güzel geçinip gittik.
Öğretmenlik görevi icabı
dolaştığımız bütün yerlerde hep örnek olmuş, parmakla gösterilmişizdir.
Sözünü ettiğimiz tartışma
bir fikir tartışmasıdır. Eşim ilkokuldan sonra Akşam sanat okullarının açtığı
birkaç kursu başarıyla bitirerek kurs açma diplomaları almıştır. Yani yüksek
tahsili yoktur; ama yüksek fikirleri vardır. “Sen olduğu gibi yaz.” diyor ve ekliyor:
“Doğrular güzeldir.” Hayret ediyorum. Eğitim Enstitüsündeki edebiyat
hocalarımız da aynı şeyleri söylüyorlardı. Eleştirmenler de hatta bilim
adamları da. İsmini tam olarak hatırlamadığım bir bilim adamı:
“Doğruların içinde estetik vardır.” diyor.
Nurhayat’ın beni yazmaya
teşvik etmesini ilkin “beyin jimnastiği”
yaparak canlılığımızı en azından muhafaza etmemi sağlama düşüncesi olarak
değerlendirdim. Tabii, bu düşünce de asil bir düşüncedir. Ben de onun için aynı
şeyleri düşünürüm. Her gün oyun oynarım onunla. Genellikle kâğıt oynarız. Bazen
de tavla.
Kahve hayatım hiç
olmamıştır. Oyunu sevmem; ama eşimle oynarız. Gençken daha birçok oyun
oynardık.
Evliliğimizden önce başlamıştı
oyunlarımız.1959’da Erzurum Yavuz Selim İlköğretmen Okulu 3. sınıf öğrencisi
iken yakın bir ilçede İstasyon Şefi Lojmanında oturan teyzemlere gitmiştim.
Orada başladık oyun oynamaya. Hâlâ devam ediyoruz. Günde iki üç defa oynarız.
Bu konuyu bir ara yazmıştım. “Gines rekorlar kitabına girebiliriz.” demiştim ki
şimdi de aynı fikirdeyiz.
Nurhayat “Senin hayatın çok
ilginç, çok güzel, çok dersler veren… bir roman olur.” diyor, aslında “Bizim hayatımız bambaşka.” demekle
yetineceğim.
İnsan kendi kendini ne anlayabilir ne de anlatabilir. Bunu da
bilmeme rağmen “Hayatım”, “Nuruşum” dediğim eşimin isteği üzerine yazmaya
başlıyorum.
***
Hayatımdaki safhaları,
sayfaları yazacağım… “Defter sayfalarına yazacağım.” diyecek oldum. Oysa
bilgisayarda yazıyorum.
Ben, kalemi konuşturamayan ben, klavyeyi
konuşturabilir miyim bilmem. İki parmakla nasıl yazılır bunca hayat. Anılar o
kadar yoğun ki iki parmakla yazarak nasıl yetişir bilmem. On kişi on parmakla
yazsa da yetişmez. Abarttığımı mı sandınız. Bir DNA bilgisin açılımının ne
kadar olduğu düşünülürse abartmadığımız anlaşılır.
Göz korkutmayalım. Kısa kısa özetler halinde yazmaya
çalışacağım.
Şöyle de diyebiliriz. Ben hayatımdan kuru yapraklar
vereceğim. Bu yaprakları değerlendirirsiz. Bir
çınarın tüm özelliklerini açıklamaz mı bir yaprağı.
Bir ara yazmaya çalıştığım bu esere “Kuru Yapraklar” adını vermeyi
düşünüyordum. Ama eşim eserin adını taa başta koydu. “Ben.”
Ben kelimesi çok iddialı
olmayı çağrıştırır. Herkesin harcı değil bu kelimeyi kullanmak. Bu anı yazarken
ben kelimesini kullanabiliriz belki; ama 65 yıl geriye giderek bu kelimeyi
kullanmak zor.
Yaşlıların yüzü anılara dönüktür. Benim ise bütün hücrelerim
anılara dönük. Zaman tüneline girer gibi geriye ışınlanabiliyorum. Sorun bu
değil, sorun okuyucuyu da geriye ışınlamak.
Siz ne kadar geriye
ışınlanabilirsiniz? Başka türlü soralım, insanın kendini sonradan da
hatırlayacağı yaş hangi yaştır?
Ben 2–3 yaşımı hatırlıyorum.
Kendimi anlatacağıma göre bu
yaşlardan başlamalıyım değil mi? Bu yaşlarımda kendimi gördüğüm yere gidelim.
Şimdi oralara turlar tertipleniyor.
Ben Kocaeli’nin Başiskelesi’ndeki apartman dairesinden
hareket ediyorum. Sizler de bulunduğunuz yerlerden Doğu Karedeniz dağlarının
doruklarında kurulu yaylalara hareket edelim.
Trabzon ilinden, Dernekpazarı ilçesinden, Akkö-e
köyünden, mezralardan geçerek Alayısa Yaylası’nda konaklayalım. 65 yıl öncesine
ışınlanmadan önce şöyle bir çevremize bakalım, yayla havası alalım.
Sabahattin GENCAL
_______________________
Sabahattin Gencal, Dünya Labirentinde BEN / BİZ, Cinius Yayınları, İstanbul-2018
