Bazen mesele fırtınanın çıkmaması değil, fırtına çıktığında insan kalabilmektir.
Bu şiir; korkuyla umut, gerçekle iyimserlik ve hayatın fırtınaları arasında bir yol arıyor.
“Fırtına Geçer, İnsan Kalır”, insanın kendi iç dünyasındaki mücadeleyi, geleceğe dair kaygıları ve bütün bunlara rağmen umudu koruyabilme çabasını anlatan felsefi ve tasavvufi bir şiir.
Şiirin merkezinde yalnızca umut yok.
Bir “merhaba” ile başka bir insanın gönlünde yer açmak var.
Ölümü hayatın karşısında bir korku değil, bir hakikat aynası olarak görebilmek var.
Gerçeği inkâr etmeden umut edebilmek, fırtınayı yok saymadan ona hazırlanabilmek var.
Çünkü iyimserlik, her şey güzel olacak diye gözlerimizi kapatmak değildir.
Bazen umut; yağmurun yağacağını bilerek çatıyı onarmaktır.
Bazen insanın düşerken yeniden doğrulacağına inanmasıdır.
Bazen de kırılmadan esneyebilmek, fırtına geçtikten sonra yeniden ayağa kalkabilmektir.
Bu şiirde modern insanın yalnızlığına, gelecek kaygısına, toplumsal kırgınlıklarımıza, nezaket ihtiyacımıza ve refah ile güzel ahlak arasındaki ilişkiye de sessiz göndermeler var.
Ve belki bütün şiirin özü şu soruda saklı:
Fırtına çıktığında biz neyi koruyacağız?
Evlerimizi mi, umutlarımızı mı, yoksa insanlığımızı mı?
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Düşünme Biçimi ve Mutluluk”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
Bu şiiri dinledikten sonra sizin için “umut” ne anlama geliyor?
Yorumlarda tek bir cümleyle bile paylaşabilirsiniz.
Belki sizin cümleniz, başka bir insanın karanlığında küçük bir ışık olur.
Şiiri beğendiyseniz paylaşarak daha fazla insana ulaştırabilir, Ahmet Gencal kanalına abone olarak yeni şiirlerden haberdar olabilirsiniz.
Kanalda; çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir, insan ruhu, hayat, umut, yalnızlık, vicdan ve toplum üzerine özgün şiirler bulabilirsiniz.
Yeni şiirlerde buluşmak dileğiyle.
Bir Ahmet Gencal Şiiri
