İnsanın Gerçek Açlığı Düşünmeyi Bıraktığında Başlar

 

İnsanın Gerçek Açlığı Düşünmeyi Bıraktığında Başlar | Bir Ahmet Gencal Şiiri

İnsan gerçekten ne zaman aç kalır? Karnı doyduğunda mı, yoksa düşünmeyi bıraktığında mı? Bu şiir, tam da bu sorunun peşinden gidiyor. "Beynin Aç Kaldığı Günler", insanın hakikat arayışını; düşünmenin, sorgulamanın ve vicdanın önemini felsefi, tasavvufi ve psikolojik bir bakışla anlatan çağdaş bir şiirdir. Bazı açlıklar sofrada başlamaz. Bazıları kalbin derinliklerinde, bazıları zihnin sessiz odalarında büyür. Bu şiir; öğrenmenin insana kattığı dönüşümü, kalabalıkların içinde kaybolan bireyi, hakikatin sessiz sesini ve modern çağın görünmeyen yalnızlığını anlatıyor. Kelimelerin ardındaki anlamı arayanlara… Sorgulamaktan vazgeçmeyenlere… İnandığını yeniden düşünme cesareti gösterenlere… Bu şiir belki de kendinizle yapacağınız sessiz bir yolculuğun ilk adımı olabilir. Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Beynin de Çeşitli Gıdalara İhtiyacı Var” başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/ Eğer şiirde sizi en çok etkileyen bir dize varsa yorumlarda paylaşmayı unutmayın. Sizce insanın en büyük açlığı nedir? Düşüncelerinizi okumayı gerçekten isterim. Kanala abone olarak yeni şiirlere destek olabilir, çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir ve tasavvufi şiir üzerine hazırlanan özgün eserleri takip edebilirsiniz. Diğer şiirlerime de göz atmayı unutmayın. İyi dinlemeler... Ahmet Gencal