Şeffaflığın Gölgesinde: İnsan Neden Kendini Göremez?
Şeffaflığın Gölgesinde: İnsan Neden Kendini Göremez? | Bir Ahmet Gencal Şiiri
İnsan kendisini gerçekten tanıyabilir mi? Yoksa en büyük kör noktamız, kendimizden sakladığımız yerde mi başlar?
“Şeffaflığın Gölgesinde”, insanın kendisiyle, hakikatle ve yaşadığı çağla kurduğu karmaşık ilişkiye bakan felsefi ve düşündürücü bir şiir.
İnsan bazen söylediği sözlerden daha fazlasını taşır içinde. Bir öfke anında, bir dil sürçmesinde, bir bakışta ya da sessizliğin kendisinde içimizde sakladığımız şeyler dışarı sızabilir. Fakat insanın kendisini bütünüyle görebilmesi de kolay değildir. Kendi önyargılarımıza karşı kör olabilir, kendi kararlarımızı sonradan gerekçelendirebiliriz.
Şiir; bilinç, vicdan, hakikat, mahremiyet, adalet ve insan ruhunun görünmeyen tarafları üzerinden çağımızın önemli bir çelişkisini sorguluyor: Her şeyin görünür, ölçülebilir ve paylaşılabilir hâle geldiği bir dünyada insanın kendisine ait gizli bir alanı kalabilir mi?
Bir yanda şeffaf olması gereken yerlerde karanlıklar, diğer yanda insanın mahremiyetini tüketen bir görünürlük var. Belki gerçek şeffaflık, her şeyi göstermek değil; hakikatin karşısında kendimize karşı da dürüst olabilmektir.
Tasavvufi sezgiden çağdaş insanın yalnızlığına, psikolojik kör noktalardan dijital çağın görünürlük baskısına uzanan bu şiir; insanı tamamen açıklamak yerine, onun içindeki bilinmeyene biraz daha dikkatle bakmayı öneriyor.
Bu şiirde kendinizden bir parça bulursanız, hangi dize veya düşüncenin size dokunduğunu yorumlarda paylaşın.
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Şeffaflığın Gölgesinde”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
Şiiri beğendiyseniz videoyu paylaşabilir ve Ahmet Gencal kanalına abone olarak çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir, düşünce şiiri ve insan ruhuna odaklanan yeni şiirlerden haberdar olabilirsiniz.
Bazen insanın kendisine söyleyemediğini bir şiir söyler.
Şeffaflığın Gölgesinde
Bir Ahmet Gencal Şiiri
