Zaman gerçekten geçip gidiyor mu, yoksa değişen yalnızca bizim ona bakışımız mı?
Bir anın içine bir ömür, bir hatıranın içine koca bir insan sığabilir mi?
“Zaman Nereye Gidiyor?”, zamanın ötesinde insanın kendisini arayan bir şiir.
Bir vapurun ikindi güneşinde başlayan bu yolculuk; geçmiş, şimdi ve gelecek arasında dolaşırken hafızaya, insan ruhuna, vicdana ve hayatın anlamına dokunuyor.
Şiirin merkezinde “ân-ı daim”, yani sonsuz şimdi düşüncesi var. İnsan bazen geçmişin yükünü, bazen geleceğin kaygısını taşırken içinde bulunduğu anı kaçırıyor. Oysa bir hatıra yıllar sonra yeniden yaşanabiliyor; bir sevincin içinde saatler kaybolabiliyor; bir vedanın birkaç dakikası insanın hafızasında bir ömre dönüşebiliyor.
Zaman, insan, hafıza, vicdan ve hayat bu şiirde birbirinden ayrı kavramlar olarak değil, aynı yolculuğun parçaları olarak karşımıza çıkıyor.
Şiirin bir başka katmanında ise modern hayatın rutini, değişen toplum, güven duygusu, adalet arayışı ve insanın kendi vicdanıyla hesaplaşması var. Çok konuştuğumuz ama bazen daha az yaşadığımız değerler, şiirin arka planında sessizce sorgulanıyor.
Belki de asıl soru şu:
Zaman mı bizi tüketiyor, yoksa biz mi zamanı anlamadan tüketiyoruz?
Eğer bu şiir sizde bir hatırayı, bir insanı, bir kaybı, bir yolculuğu ya da hayatınızda unutamadığınız bir “an”ı çağrıştırdıysa, yorumlarda paylaşabilirsiniz.
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Zaman ve Temel Eğitim”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
Sizce zaman gerçekten geçiyor mu, yoksa bazı anlar içimizde sonsuza kadar yaşamaya devam mı ediyor?
Düşüncenizi yorumlara bırakın.
Şiiri kendisini bulacağını düşündüğünüz bir insanla paylaşmayı unutmayın.
Ahmet Gencal kanalına abone olarak çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir, insan ve hayat üzerine yeni şiirlerden haberdar olabilirsiniz.
Buradaki her şiir; insanı, zamanı, vicdanı ve hayatın görünmeyen taraflarını başka bir pencereden düşünmek için yazılıyor.
Bir Ahmet Gencal Şiiri
