Bir Masada Kardeşliğe Terfi
Aynı masaya oturduk yine, akşamın
eşiğinde,
Çay buğusu yükselirken şehir biraz sustu içimizde.
Simit bölündü, tahinli çörek usulca eksildi,
İnsan bazen karnını değil, yılların yükünü dinler gibi.
Bir dostun karşısında insan, kendi iç sesini daha açık duyar.
On yıl, bir takvim yaprağı değilmiş
meğer,
Bir dostluğun içine bırakılmış sessiz bir emekmiş.
Önce arkadaş denilen o ince köprüden geçtik,
Sonra adını koyamadığımız bir yakınlık büyüdü aramızda.
Fotoğraf çekilirken çevrilen gözler de anlamıştı: Dostluk bazen sessizce
kardeşliğe varır.
İlaçlardan, gözlüklerden, eksilen
haklardan konuştuk,
Bir yanda hayatın hesabı, bir yanda devletin yorgunluğu.
Şükrettik elimizde kalanlara, sustuk olmayanlara,
Çünkü bazı cümleler söylenince küçülür,
Bazı dualar ise insanın içinde daha geniş bir göğe dönüşür.
Sonra içimde adı olmayan bir dalga
dolaştı,
Belki bir beyin dalgası, belki gönlün eski bir frekansı.
Bir kelime dokundu o sırrın kapısına:
Arkadaşlıktan kardeşliğe terfi.
Bir unvan değil, insanın insana emanet oluşuydu bu.
Sonra ormanların içinden yükselen
taş yapılar geldi söze,
Kaçak duvarlar, büyük kapılar, ışıklı oteller.
Bir tarafta gösterişin yükselen katları,
Öte tarafta hakkını aramaktan yorulmuş insanların sessizliği.
İnsan, kendine ait olmayan bir dünyada nasıl rahat uyur?
Zenginlik büyüdükçe vicdan
küçülüyorsa,
hangi terazinin kefesi doğruyu gösterebilir?
Devlet nerede diye soran dilin ardında
aslında kendimize sorduğumuz daha ağır bir soru vardı:
Biz, adalet duygusunu hangi mevsimde kaybettik?
Tam karanlık çoğalacak sandığımız
yerde çocuklar geldi söze,
İki küçük ikizin gülüşü açtı odanın pencerelerini.
Sesimiz yumuşadı, yüzümüz aydınlandı,
Çünkü çocuklardan söz ederken insan,
kendi içindeki temiz başlangıcı yeniden buluyor.
Demek ki kötülük de öğreniliyor,
iyilik de,
Bir bakıştan, bir sözden, bir büyük insanın davranışından.
Bir öğretmenin emeği, bir annenin duası,
bir çocuğun tertemiz kalma çabası
bazen tek bir kötü örneğin gölgesinde üşüyebiliyor.
Ahlak, duvara asılan bir yazı
değil,
insanın kimse görmezken kendine verdiği sözdür.
Kardeşlik de kan bağından önce
başkasının acısını kendi kalbinin kapısında karşılamaktır.
Belki insan olmanın en uzun yolu, kendinden başkasını da kendin bilmektir.
Fıkralar üzüntüyü pencereden dışarı
üfledi,
akşam biraz daha hafifledi omuzlarımızda.
Ayrılırken geriye ne büyük sözler kaldı ne de kesin cevaplar;
yalnızca iyi bir dostun bıraktığı o derin sükûnet,
ve yarına yeniden inanmayı mümkün kılan küçük bir ışık.
Belki kardeşlik, aynı kandan gelmek
değildir;
aynı iyiliğe doğru yürürken birbirini yalnız bırakmamaktır.
Şehir değişir, insanlar değişir, zaman yorulur,
fakat iki gönül birbirine emanet kalırsa
dünya bütün gürültüsüne rağmen biraz daha insan olur.
Ve biz yine bir gün aynı masaya
otururuz,
çay soğur, söz uzar, akşam kapıya dayanır.
Belki dünya düzelmez o gün,
ama iki insanın birbirine iyi gelmesi,
karanlığın içinde yakılmış küçük bir kandil olur.
Ahmet GENCAL
26 Eylül 2026
