İnsan Ne Zaman Gerçekten Dönüşür? | Bir Ahmet Gencal Şiiri
Bazen insanın ihtiyacı yeni bir yol bulmak değil, yürüdüğü yolun yönünü yeniden fark etmektir.
“İnsan ne zaman gerçekten dönüşür?” sorusunun peşinden giden bir şiir: Dönüş ve Yöneliş.
Dönüş ve Yöneliş, insanın kendi iç dünyasına bakmasını; yanıldığını fark ettiğinde yeniden hakikate yönelmesini anlatan bir düşünce şiiridir.
Şiirin merkezinde tasavvufî bir kavram olan “inâbet” vardır. İnâbet yalnızca bir kez tövbe etmek ya da geçmişte bırakılmış bir hatadan dönmek değildir. Daha derin anlamıyla insanın her hâlinde yönünü yeniden bulabilmesi, kalbini Allah’a çevirebilmesi ve bu yönelişi hayatının içinde sürdürebilmesidir.
Bu şiirde uyanış, özür, tövbe, yöneliş ve yeniden başlama; insanın psikolojik dünyasıyla birlikte ele alınıyor. Çünkü insan kusursuz olduğu için değil, yanıldığını fark edip doğruya yeniden dönebildiği için büyür.
“Münîb” kavramı da şiirin önemli katmanlarından biridir: Yönünü Allah’a çevirmeye çalışan, hatasını fark ettiğinde geri dönebilen, kibir yerine tevazuyu; öfke yerine merhameti; gösteriş yerine samimiyeti seçmeye çalışan insan...
Şiir aynı zamanda bireyin iç dünyası ile toplumun ruh hâli arasında bir bağ kuruyor. Günlük hayatın telaşı, öfke, kırgınlık, yanlış anlaşılmalar ve insanın birbirine karşı sertleşen dili arasında asıl dönüşümün nerede başlaması gerektiğini soruyor:
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Allah’a (cc) Yönelme”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/
İnsanın dış dünyayı değiştirmesinden önce kendi yönünü değiştirmesi mümkün mü?
Bu şiiri dinlerken sizde en çok hangi duygu veya düşünce karşılık buldu?
Yorumlarda düşüncenizi paylaşın.
Eğer çağdaş Türk şiiri, felsefi şiir, tasavvufi şiir, düşünce şiiri ve insan ruhunu merkeze alan şiirleri seviyorsanız kanala abone olabilir, Ahmet Gencal’ın diğer şiirlerini de keşfedebilirsiniz.
Her şiir başka bir sorunun kapısını aralasın.
#AhmetGencal #
