Aynı yerde, aynı gün ve saatte yine buluştuk değerli Erdoğan
Bey arkadaşımızla. (26. 09. 2026 Cumartesi, saat: 17.30’da…)
Bu buluşmamız biraz sessiz, biraz sakin başladı. Hâl
hatır sorduk. Konuşmalarımızın çapı Çekmeköy’ü aşmadı.
Çayımızın yanında simit, açma ve tahinli çörek vardı.
Erdoğan Bey, çok az yedi. Ben yerken düşünüyordum. Mide çalışırken kafa da
çalışabilir mi?
Bir ara ilâçlardan söz ettik. Gözlüklerden söz ettik.
Bazı ilâçların devlet tarafından ödenmemesi, gözlük parası olarak da çok cüzi
bir miktar ödenmesi… Allah’a (cc) şükürler olsun ki ikimizin de yan gelirleri
olduğu için bizleri etkilemez. Ancak gariban emeklilerin hali? Daha da önemlisi
devletimizin içine düştüğü veya düşürüldüğü durum? Allah devletimize ve
milletimize zeval vermesin…
Devletimize ve birbirimize dua ederken şimdilik
açıklayamayacağım bir duygu sardı beni. İleride frekans hakkında, beyin dalgaları
hakkında bilgimiz artarsa açıklayabiliriz belki bu duyguyu.
Bu duyguya bir ad bulmaya çalışırken duygunun
kendisine rastladım bir gazetede: Arkadaşlıktan kardeşliğe terfi duygusu.
Coşkuyla kutlanılacak bu duygu sessizce dolanıyordu
bütün kafede. Fotoğraf çekerken kahvedekilerin bakışları da değişiyordu. Bu iki
arkadaşın duygu ve düşüncelerini pişiriyorlardı gönüllerinde ve beyinlerinde.
10 yıldır devam eden bu güzel ve örnek arkadaşlığımız,
inanıyorum ki görenlere ve duyanlara şu sözleri de hatırlatmıştır:
“Kardeş, dost olmayabilir ama dost, her zaman
kardeştir.”
"Yaşamda hiçbir şey, dostluk
kadar değerli olamaz." (Aristoteles)
Her zamanki gibi iyi geldi bana
Değerli arkadaşımla konuşmak. Bu gönül rahatlığı içinde konuşmalarımızı
değerlendiriyorum:
Erdoğan Bey kardeşimiz öğleden önce
Çekmeköy Merkez Mahallesine gitti. Ormanların içindeki villaları gördü,
otelleri gördü. Kaçak villalar, saraylar, oteller… Burada oturanlar nasıl rahat
olabiliyorlar? Ahmet Gencal da söze girdi. Lüks arabalardan, yatlardan
bahsetti. Bu yağmanın, bu dolandırıcılığın vb. dur durak bilmeden devam
ettiğini anlattı. Devlet nerede diyecek duruma gelmemiz üzücü. Ayrıca
insanların haklarını kendilerinin almaya kalkmaları durumu hasıl olursa Allah
korusun…
Derken derken Erdoğan Bey, komşusunun
henüz iki yaşındaki ikizlerine çevirdi konuyu. İyi ki de çevirdi. Erdoğan Bey
anlattıkça hepimiz gülümsedik, güldük…
Belli bir gündemimiz olmadığı için
laf lafı açıyor. İsteyen konuşmaya başlıyordu. Bu arada bir şey fark ettim.
Arkadaşlarla da paylaştım:
Küçüklerden söz edince sesimiz de
jest ve mimiklerimiz de yumuşuyordu. Ama büyüklerden söz edince… Demek ki iç temizliği
gittikçe bozuluyor. Veli, okul, çevre çabaları ve çocuğun kendi çabası yetmiyor.
Televizyonda bir yetkilinin konuşması, bir yetkilinin yaptıklarının anlatılması
bütün öğretmenlerin ve velilerin çalışmalarını heba ediyor. Ahlak yasasının
neden çıkartılmadığını düşündükçe üzülüyor insan…
Erdoğan Bey kardeşimizin fıkraları
üzüntüleri pencereden dışarı üflüyordu.
Daima iyimser, daima umut var
olabilmek dileğiyle, tekrar görüşmek üzere ayrıldık.
Sabahattin Gencal, Çekmeköy, 26. 09. 2026
