Tevâzu: Gönlün Kendi Yerini Bilmesi | Bir Ahmet Gencal Şiiri
Tevâzu, kendini küçültmek değil; başkasını küçültmeden kendi değerini bilmektir.
“Tevâzu – Gönlün Kendi Yerini Bilmesi”, kibir ile öz saygı arasındaki ince çizgiyi sorgulayan bir Ahmet Gencal şiiri.
İnsan ne zaman gerçekten büyür? Her zaman haklı çıkmaya çalıştığında mı, yoksa yanıldığını kabul edebildiğinde mi? Başkalarının gözünde yükselmek mi önemlidir, yoksa insanın kendi gönlünde doğru bir yerde durabilmesi mi?
Bu şiir; tevâzu, alçakgönüllülük, kibir, nefs terbiyesi ve insanın kendisiyle yüzleşmesi üzerine bir iç muhasebe sunuyor. Tasavvufi düşüncenin gönül ve hakikat arayışını, psikolojik açıdan öz saygı ve olgunlukla; toplumsal açıdan ise gösteriş, makam ve alkış arzusuyla buluşturuyor.
Toprak gibi olmak… Başkalarını beslemek, iyiliği sessizce büyütmek, sahip olduklarını bir emanet bilmek… Ama bütün bunları yaparken kendi değerini unutmamak ve haksızlık karşısında susmayı tevâzu sanmamak.
Çünkü gerçek alçakgönüllülük, insanın kendisini yok sayması değildir. Kendi eksiklerini görebilmesi, başkasının değerini kabul etmesi ve gücünü kimseyi incitmeden kullanabilmesidir.
Bu şiir; Sabahattin Gencal’ın “Tevâzûʿ – Alçakgönüllülük”
başlıklı blog yazısından ilham alınarak yazılmıştır. https://gencalsabahatti.blogspot.com/...
Bir Ahmet Gencal Şiiri: Tevâzu – Gönlün Kendi Yerini Bilmesi
🎧 Şiiri sonuna kadar dinleyin ve kendinize şu soruyu sorun: Tevâzu ile kendini küçümsemek arasındaki sınırı nasıl tanımlıyorsunuz?
💬 Yorumlarda sizin düşüncenizi de okumak isterim: Sizce insanın gerçek büyüklüğü nerede başlar?
📚 Ahmet Gencal kanalında çağdaş Türk şiiri, düşünce şiirleri, tasavvufi şiirler ve insanın iç dünyasına yönelen özgün şiirlerle buluşabilirsiniz. Diğer şiirleri keşfetmek ve yeni yayınlardan haberdar olmak için kanala abone olabilir, beğendiğiniz şiirleri paylaşabilirsiniz.
#AhmetGencal
