Bugün En Uzun Gündü Baba...

 

Bugün En Uzun Gündü Baba... | Bir Ahmet Gencal Şiiri

Bugün en uzun gündü... Sadece takvimlerin değil, insanın kendi içindeki mevsimlerin de döndüğü, güneşin ufukta ağır ağır süzüldüğü bir gün. Bazı günler uzarken ömürler kısalıyor; bazı anlar ise bir ömre sığıyor. Bu şiir, İstanbul’un surlarına sinmiş binlerce yıllık nefesle, bir evladın babasına duyduğu hürmetin ve arayışın hikâyesidir. Yılların tecrübesi ile 54 yılın yükünün birbirine karıştığı, "kul yürür, Allah yolu bilir" teslimiyetiyle kaleme alınmış bir iç döküştür. Şehirleri binaların değil vicdanların ayakta tuttuğu inancıyla, kendi içimizdeki ışığı aradığımız o uzun yolculuğa bir davettir. Bu eser, kıymetli babam, yazar ve eğitimci Sabahattin Gencal’ın derinlikli felsefi birikimlerinden, özellikle de onun kaleme aldığı blog yazısından ilham alınarak hazırlanmıştır. Babamın dünyasına, düşünce haritasına ve "Sözün İki Yakası"ndaki o kadim sohbetlerimize daha yakından tanıklık etmek isterseniz, sizi şu adrese davet ediyorum: 🔗 Tüm Yazılar İçin: [https://gencalsabahatti.blogspot.com/] 🔗 İlham Kaynağımız Olan Yazı İçin: [https://gencalsabahatti.blogspot.com/...] Şiir Metni: UZAYAN GÜNLER, KISALAN ÖMÜRLER Bugün en uzun gündü baba… Dediler ki: Güneş daha geç inecek ufuktan, daha çok ışık kalacak yeryüzünde… Ama insan düşündü mü, anladı mı? Bazı günler uzarken ömürler kısalıyordu. Bir takvim yaprağında değil, bir milletin kalbinde gündönümleri yaşanıyordu. Ey zaman… Sen misin değişen, yoksa biz mi değişiyoruz? Dünya dönüyor hâlâ, gökyüzü aynı gökyüzü, toprak aynı toprak… Ama insanın içindeki mevsimler kaç kere kışa döndü? Bir zamanlar umut eken eller, bugün neden korku biçiyor? Bir zamanlar başı dik yürüyenler, neden kendi gölgelerinden çekinir oldu? İstanbul… Sen iki kıtanın arasına kurulmuş eski bir dua gibisin. Surlarında imparatorlukların sesi, sokaklarında milyonların nefesi… Sen nice yükseliş gördün, nice düşüş… Nice adam geldi meydanlarına, nice sözler söylendi taşlarına… Ama sen bilirsin: Şehirleri binalar değil, vicdanlar ayakta tutar. Bir milletin en büyük sarayı adaletidir. Hayat bir sahne midir baba? Belki değil… Çünkü sahnede perde kapanır, oyun biter. Ama hayatta her insan kendi nefsiyle her gün yeniden karşılaşır. İnsan kendinden kaçamaz. Kader bir zincir değildir, bir yol haritasıdır. Kul yürür, Allah yolu bilir. Kul çalışır, Allah sonucu yaratır. Çünkü tevekkül; oturup beklemek değil, elinden geleni yaptıktan sonra kalbini teslim etmektir. Ey insan… Sen neden seyirci oldun? Neden kendi hayatının kapısında misafir gibi durdun? Sana verilen aklı neden başkasının eline bıraktın? Gözlerin açıkken neden gölgeleri gerçek sandın? Belki de en büyük kaybımız buydu: Düşmanımızı ararken içimizdeki sessizliği unuttuk. Bir çocuk ağlarsa bir anne duyar. Bir toplum ağlarsa kim duyar? Pazar yerindeki fiyatı, evindeki telaşı, gençlerin umutsuzluğunu, yaşlıların yorgunluğunu… Kim görür? Sınıflarda sessizleşen çocukları, hayal kurmayı erteleyen gençleri, geçim derdinde küçülen insanları… Bir ülkenin aynası bazen bir sınıftır. Bir öğretmenin gördüğü bazen bir çağın hikâyesidir. Yıllar geçer… İnsan anlar ki: En büyük fakirlik cebinde eksik olan değil, Kalbinde eksilen umuttur. En büyük esaret kapalı kapılar değil, Kendi gücünü unutmuş bir zihindir. Ey Anadolu insanı… Sen bu toprağın sessiz kahramanısın. Alın terin temiz, niyetin temiz… Ama unutma: Kaderini yazan el, önce kendi iradesini kaldırmalıdır. Ayağa kalkmadan yol değişmez. Sormadan, aramadan, düşünmeden hakikat bulunmaz. Baba… Sen 83 yılın içinden konuşuyorsun. Ben 54 yılın yüküyle dinliyorum. İkimiz de biliyoruz: Bazı insanlar geç keşfedilir, bazı değerler geç anlaşılır. Ama hakikat; gecikir belki, hiç kaybolmaz. Bugün en uzun gündü baba… Belki de bize şunu hatırlattı: Güneşin uzunluğu değil, insanın içindeki ışığın uzunluğu önemlidir. Çünkü karanlık; güneş gidince başlamaz. İnsan kendi içindeki ışığı kaybedince başlar. Ve belki şimdi… Yeni bir gün doğmadan önce, hepimizin kendi kalbimize dönüp şunu sorması gerekir: "Ben bu hayatta seyreden miyim, yoksa gerçekten yaşayan mı?" Çünkü insanın en büyük yolculuğu dışarıya değil, kendi içine yaptığı yolculuktur. Ve o yolculukta bulunan her insan, bir gün mutlaka kendi ışığına kavuşur. Ahmet GENCAL 21 Haziran 2026